انواع روش های تکثیرکاکتوس ها

۱. قلمه زدن : ازدیاد بیشتر گونه‌های کاکتوس با روش قلمه زدن در  بهار و تابستان انجام می‌شود. قلمه‌ها را معمولا از سرساقه یا بخشی از ساقه انتخاب می‌نمایند. قلمه انواع کاکتوس‌های راکتی شکل (اپونتیا) بدین گونه است که از یک اندام کامل و یا بخشی از یک اندام برای کشت استفاده می‌شود.

 برای گرفتن قلمه از ساقه، ساقه‌های گوشتی را به اندازه های کوچکتر تقسیم، آنگاه سرشاخه‌ها را با نشانه‌ای مشخص کرده (برای جلوگیری از وارونه کاشتن) و به مدت یک هفته آنها را در محیط سایه قرار می‌دهیم تا خشک شوند. سپس ته قلمه را در خاک فرو می‌نمایند تا پس از ریشه‌دار شدن قلمه‌ها، گیاه تازه‌ای پدید آید.

 ۲. پاجوش : کاشت پاجوش که خود گیاهانی کوچک در کنار شاخه اصلی هستند از دیگر روش‌های تکثیر می‌باشد. با جدا کردنکاکتوس‌های کوچکی که در بخش‌های زیرین گیاهان بزرگر پدید می‌آیند، با کاشت آنها در مخلوط خاک ماسه‌ای مرطوب در سایه به خوبی ریشه‌دار خواهند گردید و هر یک از گیاهان کوچک تبدیل به یک کاکتوس بزرگ خواهند گردید.

۳. پیوند زدن : تنها شمار کوچکی از گونه‌های کاکتوس به سبب نداشتن طبقه زاینده اصلی و یا لایه رشد، قابل پیوند زدن نیستند.مناسب‌ترین زمان پیوند از اواخر فصل بهار تا پایان فصل تابستان یعنی هنگام فعالیت رشد گیاه می‌باشد. در این زمان گیاهان قوی تر و دارای شیره کافی برای انجام پیوند و اتصال در همه قسمت‌ها آمادگی دارند و پس از عمل، پیوند نیز در ظرف چند ماه بسته به نوع گونه رشد را آغاز و به گل خواهند نشست. کاکتوس‌ها را می‌توان در هر سنی روی هم پیوند ولی بهتر است که برای پیوندک از کاکتوس‌های جوان که یک تا دوساله باشند و حتی از کاکتوس‌های دانه‌زاد جوان، برای این کار بهره گرفت. گزینش پایه قوی خیلی بسیار مهم می‌باشد.

سه روش پیوند در کاکتوس کاربرد دارد: سطحی، شکافی و مورب.

پیوند سطحی

در این نوع پیوند، دو سطح پایه و پیوندک باید کاملا صاف و مسطح باشد. با چاقوی تیز و باریکی برش افقی روی پایه ایجاد کرده، دو سطح پایه و پیوند را روی هم قرار داده و با نوار پلاستیکی، نخ و یا با استفاده از وزنه‌های فلزی آنها را روی هم استوار می‌نمایند.

 پیوند شکافی

در این نوع، در وسط پایه شکافی به شکل V ایجاد کرده و پیوند را نیز به شکل مکمل شکاف، برش داده و داخل شکاف جای می‌دهیم. برای اتصال آنها، از نخ یا خلال دندان استفاده می‌کنیم.

پیوند مورب

این نوع پیوند، بیشتر برای پایه‌های بلند و باریک توصیه می‌شود. در این روش، پایه و پیوندک را به گونه اریب برش داده و دو قطعه را به وسیله نخ محکم می‌کنند. چند روز پس از انجام پیوند، گیاه را در سایه گذارده و باید دقت نمود که نخ یا نوار پلاستیکی خیلی خوب بسته شده باشد. پس از یک هفته، نیز چنانچه از خار یا چوب خلال استفاده شده، باید برای جلوگیری از بروز آلودگی و بیماری‌ها، آنها را از پایه و پیوندک بیرون آورد.

روش دیگری در پیوند کاکتوس به‌کار می‌رود که پیوند خواب نام دارد. در این روش، پایه بدون ریشه بوده و به صورت قطعه‌ای از کاکتوس‌ها می‌باشد. پیوندک را به یکی از روش‌های ذکر شده، بر روی پایه بدون ریشه قرار داده و سپس، هر دو قسمت را بصورت پیوند شده در گلدان قرار می‌دهند تا قسمت پایه ریشه‌دار شود و نیز پیوند جوش بخورد. کشورهای صادر کننده کاکتوس پیوندی «ژیموکالیسیوم» بیشتر از این روی استفاده می‌کنند.

آنچه مسلم است سرئوس‌ها یا کاکتوس‌های مخروطی، پایه‌های بسیار خوبی برای بیشتر مامیلاریاها یا اوپنسیه‌ها می‌باشند. بهترین پایه سرئوس، بهترین پیوندک مامیلاریا می‌باشد.


برچسب‌ها: انواع روش های تکثیرکاکتوس ها, اهمیت ویژه پیوندزدن در کاکتوس‌ها
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 15:12  توسط م.ارجمند | 
خانواده کاکتوس به سه زیر خانواده تقسیم می‌شود که عبارتند از:

۱. پرسکیه (Pereskieae): درخت مانند، دارای برگ‌های پهن، گلها دارای دمگل کوتاه، گلها بصورت دسته‌ای و شبیه گل نسترن‌های وحشی. از قدیمی‌ترین کاکتوس‌ها است این نوع کاکتوس‌ها بیشتر به درختان جنگلی شبیه هستند و بی‌شباهت به درختان کوچک مرکبات نیستند. بوته‌ها تیغ‌دار هستند ولی تیغ‌های این گیاهان شباهتی به تیغ های کاکتوس‌های دیگر ندارند. پرسکیای گل درشت از مهمترین گیاهان این زیر خانواده است و به انگلیسی رز کاکتوس نامیده می‌شود.

۲. اوپنتیه (Opantieae): راکت مانند، فاقد برگ، گلها فاقد دمگل، گلها مثل چرخ دنده هستند. تیغ‌های آنها به راحتی کنده می‌شود. دارای ساقه‌های گوشتی آبدار هستند، ساقه‌ها بندبند و در محل گره ترد و شکننده‌اند. روی آنها را تیغ‌های مجمتع و کوتاه و نرم پوشانده است که به آسانی از جا کنده می‌شود و با لمس کردن آنها تعداد زیادی تیغ بدست می‌چسبد.

۳. سرئه (Cereeae): ستونی، فاقد برگ، گلها فاقد دمگل و بسیار زیبا هستند و مستقیما روی ساقه و تنه قرار دارند، برخی گونه‌ها تیغ ندارند، در مناطق سردسیر بصورت گیاهان درون خانه‌ای نگهداری می‌شوند.

این زیر خانواده به راسته‌های زیر تقسیم می‌شوند:

۱. سرئنه (Cereanae): شامل گونه‌های معروف سرئوس، کلیستوکاکتوس، Eriocereus، Pachycereu، Heliocereus و غیره است.

۲. هیلوسرئنه (Hylocereanae): گونه‌های این راسته بصورت رونده و پیچ‌های اپی‌فیت، با ریشه‌های هوایی است که به صخره‌ها و تنه درختان می‌پیچند. گلهای درشت درشت انواع Cryptocereus، Hylocereus و Selenicereus که جزء این راسته هستند، شبها باز می‌شود، روی این اصل در زبان انگلیسی به آن کاکتوس شب گفته می‌شود.

۳. اچینوسرئنه (Echinocereanae): گیاهان کوچک و کوتاهی هستند که بصورت منفرد و یا دسته‌ای دیده می‌شوند. گلهای درشت بوقی آنها در اطراف ساقه‌ها ظاهر می‌شود. از مهمترین این کاکتوس‌ها Chamaecereus ، Echinocereus ، Echinopsis ،Lobivia، Rebutia می‌باشند.

۴. اچینوکاکتانه (Echinocactanae): کاکتوس‌های این راسته کوتاه و کوچک هستند و بعضی به صورت مجتمع
(کاکتوس‌های ستاره‌ای) پوشیده از تیغ و نواری شکل‌اند. گلهای این دسته فوق‌العاده زیبا هستند. از انواع این کاکتوس‌ها Astrophytum، Fchinocactus، Hamatocactus، Notocactus می‌باشند.

۵. کاکتانه (Cactanae): شبیه راسته قبلی کوچک، گرد، پوشیده از تیغ و نواری شکلند. گلها و میوه‌ها در قسمت بالا قرار دارند. تنها نوع معروف این قبیل کاکتوس‌ها نوع Melocactus است که دارای گونه‌های مختلف است.

۶. کوری فانتانه (Coryphantanae): این دسته نیز گرد و تقریبا کروی پوشیده از تیغ‌های نسبتا بلند و برگشته‌اند. از مهمرین انواع این راسته Thelocactus، Mammillaria، Coryphantha است.

۷. اپی‌فیلانه (Epiphyllanae): معروف‌ترین کاکتوس‌ها، از جمله ارکید کاکتوس و کریسمس کاکتوس در این راسته قرار دارند. این گیاهان مخصوص مناطق حاره و غالبا بصورت اپی‌فیت هستند. شاخه‌های پهن و برگ مانند و غالبا بدون تیغ دارند. گلهای آنها بسیار درخشنده و زیباست. از مهمترین انواع این گیاهان Epiphllum hybrid و Zigocactus و Trunacactus است.

۸. ریپسالیدانه (Rhipsalidanae):  این راسته دارای شاخه‌های کشیده، افتاده و بندبند که روی این اصل در انگلیسی به آنها کاکتوس زنجیره‌ای (Chain cactus) می‌گویند. روی درختان در مناطق حاره بصورت اپی‌فیت زندگی می‌کنند. گلها کوچک و میوه‌ها سته مانند است. از مهمترین این کاکتوس‌ها Rhipsalis، Lepismium است.


برچسب‌ها: تقسیم بندی کاکتوس ها, نکات مهم در پرورش کاکتوس ها
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 15:10  توسط م.ارجمند | 
آشنایی با کاکتوس ها 

کاکتوس‌ها از گروه گیاهان گوشتی و از رده دولپه‌ای‌های جدا گلبرگ که سردسته تیره ویژه‌ای به نام Cactaceae می‌باشند و با تیره‌های دیگر دولپه‌ای تفاوتهای کلی دارند. زیرا ساقه این گیاهان بسیار ضخیم و از حالت استوانه خارج و برگ‌ها نیز شکل اصلی خود را از دست داده‌اند و به صورت خارها و تیغ‌های کوچکی در نقاط گوناگون درآمده‌اند.

کاکتوس‌ها در زبان فارسی از دیدگاه شکل ساقه‌ها به نام‌هایی چون: گل مار، زبان مادر شوهر، و ... نیز معروف هستند. زادگاه و رویشگاه آنها قاره آمریکاست و پس از رده ارکیده‌ها، بزرگترین تیره گیاهان را پدید آورده‌اند.

از نظر گیاه‌شناسی هر گیاه وابسته به خانواده کاکتاسه، باید تمام پنج خصوصیت زیر را دارا باشند:

۱. آرئول‌ها یا بالشتک‌های خار، بطور ثابت در تمام اعضاء وجود دارند. به جزء در تعداد کمی، آرئول دارای خارها یا موهای خار مانند ظریف به نام گلوشید و یا هر دو است.

۲. تمام کاکتوس‌ها چندساله هستند.

۳. میوه آنها سته تک خانه است.

۴. همگی دولپه هستند.

۵. گلبرگ‌های گل، در بالای تخمدان ظاهر می‌شوند.

تفاوت بزرگ و پایه‌ای کاکتوس‌ها از سایر گیاهان به سبب توانایی و استواری شگفت‌انگیز آنها در برابر دگرگونی‌ها و شرایط سخت و نامساعد طبیعی است چرا که این گیاهان در نامناسب‌ترین و دشوارترین شرایط رشد نموده و برای بقاء نسل و زندگی، پایداری نشان داده و شکل‌های گوناگونی به خود می‌گیرند.

کاکتوس‌ها به سبب نداشتن برگ، کار اصلی برگ یعنی: فتوسنتز و غذاسازی، تعرق و تعریق را بوسیله ساقه‌های خود که بندبند نیمه گوشتی و دارای سبزینه‌اند، انجام می‌دهند. روی ساقه ها با کوتیکول پوشیده شده که دارای ماده مومی است. همچنین در گونه‌های مختلف پوششی سفیدرنگی، روزنه‌های ساقه را می‌پوشاند و موجب جلوگیری از تعریق و تعرق زیاد می‌شود. در شماری از کاکتوس‌های جوان، برگ‌هایی زبانی شکل، گوشتی و ضخیم دیده می‌شود که به مرور زمان می‌ریزند. ولی همواره به سبب روند فرگشتی کاکتوس‌ها و همچنین گذشت زمان، برگ‌ها تبدیل به خار و تیغ می‌گردند.

خارها یکی از ویژگی‌های شناخته شده کاکتوس‌ها به شمار می‌روند که در رنگ‌های گوناگون مسئولیت نگاه داشت و حفاظت را برعهده دارند. خارها سبب جذب رطوبت هوا در طول شب و هدایت آب در آوندهای گیاه و از آنجا به ریشه‌ها شده و همچنین کاهش تبخیر آب را نیز یاری می‌نماید.

باید دانست همه کاکتوس‌ها خاردار نیستند. پاره‌ای از گونه‌های آنها بدون خارند، شماری دیگر از کاکتوس‌ها نیز دارای خارهای بلند و قوی می‌باشند ولی همگی آنها دارای روزنه‌های هوایی کوچکی (استومات) روی سطح پوست گیاه (اپیدرم) می‌باشند و اندام‌های آنها برای کم کردن سطح تبخیر، کوچک و فلس‌دار می‌گردند.

همگی سطح ساقه کاکتوس‌ها از برآمدگی‌های نرم پوشیده شده و به نام آرئول که خود یکی از نشانه‌های شناسایی خانواده کاکتوس‌ها می‌باشد.

آنچه کاکتوس‌ها را از سایر گیاهان گوشتی جدا می‌سازد وجود دسته تارهای آرئول در روی ساقه آنهاست که در بیشتر کاکتوس‌ها به روشنی دیده می‌شود. آرئول‌ها، سرچشمه و زیر ساخت همگی شاخه‌ها و خارهای گیاه می‌باشد. روی آرئول‌ها مقدار زیادی ماده اسیدی گلوشید قرار دارد.

در کاکتوس‌های خاردار، هر خار از میان گروهی از آرئول‌ها، بیرون می‌آید. ساقه‌های آنها ضخیم و گوشتی و محل انباشت و نگاه داشت مقدار زیادی آب در بافت‌ها بوده، همچنین عمل کربن‌گیری در ساقه‌ها انجام می‌گیرد.

گلهای کاکتوس بسیار چشمگیر، عموما درخشان و بزرگ هستند ولی عمری بسیار کوتاه دارند. گلها عموما منفرد، منظم و کامل هستند. شمار کاسبرگ‌ها، گلبرگ‌ها، پرچم‌های آنها زیاد و روی‌هم‌رفته بر روی یک خط مارپیچی جای دارند و در بیشتر موارد همگی مراحل تبدیل کاسبرگ‌ها به گلبرگ‌ها در آنها به خوبی مشهود است.

چهار تا هشت برچه دارند که بر روی هم تخمدانی یک خانه با تخمک‌های فراوان با تمکن جانبی را پدید می‌آورند. اندازه  گل تا حدود زیادی بستگی به جنس و گونه‌های مختلف دارد. دوره گلدهی پاره‌ای از جنس‌ها، مانند مامیلاریا، لوبی‌ویا، اپی‌فیلوم و اکینوکاکتوس در دوسالگی و یا دوسال پس از قلمه‌زدن می‌باشد ولی در سرئوسها این دوره بسیار طولانی‌تر می‌باشد.

ریشه کاکتوس‌ها سطحی ولی تا اندازه‌ای نیرومند و گسترده‌اند. پاره‌ای ریشه‌ها غده‌ای و برخی دارای ریشه‌های ژرف می‌باشند. پرزها و کرکهای سطحی کاکتوس نیز در جلوگیری از تابش آفتاب سوزان و تند کوه در ارتفاعات و همچنین جذب پرتوهای فرابنفش، احتمال سوختگی را از میان برده و به ویژه در نگهداری رطوبت بسیار کارساز هستند.

کاکتوس‌ها همواره گیاهانی کم نیاز، گرما دوست، روشنایی پسند، بردبار، سازگار به گرما، خشکی و کم آبی و استوار در برابر دگرگونی‌های آب و هوایی، پاره‌ای دیگر در برابر دمایی تا چندین درجه سانتی‌گراد زیر صفر ایستادگی نشان می‌دهند مانند (کوریفانتا و یا انواع اپونتیا)

کاکتوس‌ها به سبب ساختار ویژه و اندامهای گوشتی و آبدار در برابر دگرگونیهای محیطی پایداری بیشتری نشان
می‌دهند. ضخامت اپیدرم، کم شدن سطح گیاه به علت عدم وجود برگ، کم شدن تعداد روزنه‌ها (استومات‌ها) برخی از آنها ماه‌ها بدون هیچ‌گونه مراقبت و نگهداری به رشد و نمو خود ادامه خواهند داد.

کاکتوس‌ها گیاهانی نور پسند و بیشتر آنها در آفتاب کامل رشد خوبی خواهند داشت و به سبب انباشت و ذخیره آب در ساقه و تنه‌های خود نسبت به خشکی و گرما پایداری نشان داده و از همین رو گیاهانی مناسب برای نگهداری درون خانه‌ها به شمار می‌آیند. هرگاه کاکتوس‌ها را در هوای آزاد نگهداری نمائیم شادابی و سلامت آنها بیشترمی‌شود. کاکتوس‌های پوشیده از خار، مانند انواع فروکاکتوس‌ها و اکینوگرازونی، چنانچه در فضای آزاد و بیرون از گلخانه نگهداری شوند با برخورداری از آفتاب به مرور زمان بسیار زیباتر و همچنین در برابر گزند بیماری‌ها و آفات استوارتر می‌گردند.

در جنس‌هایی مثل فروکاکتوس، خارها به رنگ‌هایی تند و درخشان درآمده و همراه آن قطر و کشیدگی خارها نیز بیشتر می‌گردد. در جنس‌هایی مثل مامیلاریا، پرورش در هوای آزاد موجب می‌گردد که رنگ گلها درخشان‌تر شده و گیاه نیز بزرگتر گردد.

در شهرهایی مانند آب و هوای تهران، گونه آگاو آمریکایی و گونه‌هایی از اپونتیاها را می‌توان در فضای آزاد کشت نمود. این گونه‌ها برابر سرمای پایین تر از ۴- درجه سانتیگراد نیز پایدار بوده و بارش برف هم برای آنها دشواری زیادی ایجاد نمی‌کند.


برچسب‌ها: آشنایی با کاکتوس ها, تفاوت کاکتوس‌ها با گیاهان گوشتی
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 15:5  توسط م.ارجمند | 

کلیستوکاکتوس Cleistocactus

 زادگاه کلیستوکاکتوسها، پهنه های مرکزی، بولیوی خاوری، شمال آرژانتین، پاراگوئه و اروگوئه است . ساختار این گیاهان، ستونی شکل به رنگهای سبز روشن و سبز تیره و در ضخامتهای ۵/۲ تا۵/۶ سانتیمتر و بلندیهای گوناگون ۵۰ تا ۱۵۰ سانتیمتر دیده میشوند . پاره ای ضخیم و برخی ساقه هایی پخش شونده نازک و مدادی شکل دارند . بدنه دارای ۸ تا ۲۵ شکاف با شیار مشخص است . از ویژگیهای این جنس، خار یا تیغه های کوتاه و سوزنی شکل، متراکم با رنگهای سفید شفاف، قهوه ای و زرد رنگ بوده که روی ساقه ها را کاملاً می پوشانند . ۸ تا ۳۰ خار شعاعی به درازای ۲۵/۱ سانیمتر و ۴ خار مرکزی که معمولاً بلند تر و قویتر هستند . ساقه نیز در نزدیک نقطه رشد باریک می شود باید دانست که در مناطق بومی بلندی این کاکتوس گاهی تا ۳ متر هممی رسد و فصل گلدهی آن بهار و تابستان بوده و گلهایشان بیشتر لوله ای شکل و به رنگ های سرخ متمایل به صورتی، نارنجی و زرد می باشد .میوه آن کروی و کوچک که کمتر از ۲۵/۱ سانتیمتر قطر دارد . گلها در یک انتهای خود وزنه کوچکی دارندکه در گستره طبیعت، گرده افشانان زبان دارزی چون، پرنده معروف هامینگ برد (Humming Bird ) نوک و زبان خود را در جستوی شهد وارد آن می کند . کلیستوکاکتوسها هر اندازه بیشتر نور دریافت کنند، تیغه های درهم و متراکمتری پدید می آورند و احتمال، گلدهیشان نیز افزلیش می یابد . بیشتر این کاکتوسها در هنگام گلدهی از ارتفاع زیادی برخوردارند.

برخی از گردآورندگان کاکتوس در ایران، توانسته اند با نهادن کلیستوکاکتوسهای کوچک در آفتاب شدید به روند گلدخی آنها شتاب بیشتری بدهند .

کلیستوکاکتوسها به هوای تازه نیاز داشته و ساقه های پیر و تیره رنگ آنها حتماً باید از روی خاک جدا و در فصلهای بهار و تابستان بهتر ات با کودهای پتاس دار تقویت گردند . خاک مناسب برای این کاکتوسها، خاک مخلوط، غنی و زهکشی شده است . برای جابجایی و تعویض گلدان کلیستوکاکتوسها، بهار بهترین فصل میباشد . و پس از انجام این کار بهتر است که در هوای آزاد جای گیرند . این کاکتوسها، آفتاب پسند بوده و هر گاه تنها از یک سو، نور بگیرند و یا جایشان تاریک باشد، تنه زیبای آنها شفافیت خود را از دست داده، دارای پیچیدگی های نا خوشیند می گردند .

تکثیر کلیستوکاکتوسها با بذر انجام می گیرد . ولی با نگرش به پاجوشهای فراوانی که ممکن است در درازای سال پدید آید بهتر است تکثیر و ازدیاد با پا جوش ها یا قلمه ها انجام پذیرد . همچنین گلدانی که برای کلیستوکاکتوسها برگزیده می شود باید تا حد امکان کشیده و بلند و ژرفای آن نسبت به دیگر گلدانهای کاکتوسها بیشتر باشد ولی درباره کاکتوسهای گرد مانند فروکاکتوسها و اکینوکاکتوسها، گلدانهای مسطح برتری خواهند داشت. کلیستوکاکتوسها در سرمای تا چند درجه سانتیگراد زیر صفر تاب می آورند و قادر به زندگی می باشند ولی باید توجه داشت محیط رشدشان خشک باشد.

گونه های نامی کلیستوکاکتوس در زیر آمده است.


C.angosturensis, C.ayopayanus, C.baumannii, C.chacoanus, C.clavicaulis, C.crassicaulis, C.flavispinus, C.hildewinterae, C.hyalacanthus, C.morawetzianus, C.parviforus, Cstrausii, C.tarijensis, C.vallegrandensis, C.virdiflrus



برچسب‌ها: آشنایی با کلیستوکاکتوس, Cleistocactus, عکس کلیستوکاکتوس
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 14:59  توسط م.ارجمند | 

اچینوکاکتوس ECHINOCACTUS

 این کاکتوس ازبزرگترین کاکتوس های کروی شکل است که با افزایش سن طویل می گردد. زیستگاه اچینوکاکتوس طبیعت وحشی مکزیک وجنوب آمریکامی باشد که گاه قطرآنها به ۱مترو ارتفاع آنهابه ١.٨ مترمیرسد. اچینوکاکتوسها برای رسیدن به اندازه های ستبروبزرگ به گذشت سالیان درازی (نزدیک به ۱۵۰سال) نیازدارند. سطح بدنه آنها از توبرکولهایی آشکارتشکیل شده که این توبرکولها به رنگ سبزتا آبی رنگ دیده می شوند وبا ۸ تا ۵۰شیارعمیق ازهم جدامی شوند ( تعدادشیارهابرحسب نوع گونه متغیروگوناگون است) بخش بالائی گیاه پوشیده ازپشم و پرز زرد رنگ بوده و کاکتوس بسیارمقاومی دربرابراشعه  و پرتو خورشید دربیابان می باشد. بیشترآرئولها کروی شکل و پرزدارکه به صورت مجزا ازهم قراردارند، هرآرئول شامل ۵ تا ۱۲خارشعاعی منحنی یا مستقیم شکل به درازای ۵ سانتیمتر و ۱تا ۴خارمرکزی به درازای ۵ تا ۱۰سانتیمترمی باشد رنگ خارها ازسفید،زردطلایی وصورتی تا سیاه رنگ درگونه های مختلف متفاوت است. زیبایی اچینوکاکتوس درمیان دیگرکاکتوسها، به دلیل داشتن تیغه های طلایی به گونه ای یکدست و درهم، همگی سطح کروی گیاه را می پوشاند. این کاکتوس برای تولید تیغه های سخت ومحکم نیازبه نورشدید دارد و از این رو پرورش این کاکتوس به سبب آفتاب فراوان درایران به آسانی انجام پذیراست. برای رسیدن به زمان گلدهی چنان چه زمان مناسب باشد، نزدیک ۲۰تا ۳۰سال زمان نیازخواهد بود.

 برخی گونه های آن هنگامی که به اندازه یک توپ فوتبال شدند، زمان گلدهی خودراآغازمی کنند، درحلقه میانی، نزدیک رأس ساقه درمیانه تا اواخرتابستان شکوفا می شوند و برزیبایی کاکتوس دو چندان می افزایند. رنگ گلها از زرد کم رنگ تا زرد طلایی و گاه صورتی دگرگونی دارد. سطح میوه اچینوکاکتوسها پوشیده از پرز ومو که دررنگهای سبزوقهوه ای مشاهده می شوند. هنگام رسیدن میوه ها خشک شده وازقسمتی ازبدنه خود شکافته می شوند وبدین ترتیب بذرهای آنها خارج می گردند.

خاک موردنیازاین کاکتوس ها، خاک مخلوط و غنی بازهکش خوب است که هنگام سرما، باید توجه داشت که خاک مرطوب نباشد یکی ازگونه های نامی اچینوکاکتوس گروزونی (Egrusonii)است که برای تقویت آن میتوان ازکود پتاس ­دار سود جست.

مهمترین روش تکثیراین گیاه از راه کشت بذرآن انجام می گیرد. کاشت بذردرفروردین تا اردیبهشت درون ظروف سرپوشیده ویژه بذرکاری انجام می شود. نزدیک شش ماه پس از کشت بذر خزانه ها برای جابجایی به گلدانهای کوچک آماده هستند و پس ازکاشته شدن درگلدان ۵ سال به درازا می کشد تا قطرآنها به ۱۵ تا ۱۸سانتیمتربرسد. این دسته ازکاکتوسها هراندازه مسن ترشوند زیباترمیگردند وهمراه رشدشان ، خارهایشان نیزمحکم ترمیگردد. نوردوستی ونیازنوری آنها فراوان بوده وبیشترین نوررابرای رشد وتولید گل نیازدارند.

برای اچینوکاکتوسهای جوان کمترین دمای لازم درفصول سردنزدیک ۱۰درجه سانتیگراد می باشد، ولی اچینوکاکتوسهای مسن تردربرابردمای نزدیک صفردرجه سانتیگراد نیز پایداری نشان می دهند. روی هم رفته بهترین درجه دما برای این کاکتوس در زمستان ۱۰درجه سانتیگراد است که ازایجاد لکه های نامناسب، قهوه ای رنگ جلوگیری می کند وبرای فصل تابستان نیزتوصیه می شود که در دمای پائین تراز ۳۸ درجه سانتیگراد ودربرابرهوای تازه قرارگیرد.

چند گونه شناخته شده اچینوکاکتوسها در زیرآمده است:

E.grandis, E.grusonii, E.horizontalonius, E.palmeri, E.platyacanthus, E.polycephalus, E.ignens


برچسب‌ها: آشنایی با اچینوکاکتوس ECHINOCACTUS, عکس اچینوکاکتوس
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 14:55  توسط م.ارجمند | 

اچینوسرئوس ECHINOCEREUS

 اچینوسرئوسها بومی پهنه های جنوب غربی آمریکا وشمال غرب مکزیک است و دارای بدنه ای استوانه ای به رنگ خاکستری مایل به سبزمی باشند. اکینوسرئوس ها با تولید وانشعاب شاخه های فراوان راست و یا افتاده برسطح زمین، بیشینه بلندی آنهابه ۶۰سانتیمترمی رسد. همانند(E.engelmannii var.nicholii) همگی سطح گیاه پوشیده ازخارهای زینتی و ۴ تا ۲۴شیار(برحسب گونه) است. فصل گلدهی آنها اواخر بهارو سرتاسرتابستان است. گلها قیفی شکل وبزرگ (به قطر۱۰سانتیمتر) دررنگهای ارغوانی و سرخ بیشترنزدیک تنه اصلی وگاهی درمجاورت آرئولها پیرامون ساقه پدیدارمی شوند.

حداقل ارتفاع برای اچینوسرئوسها ۵ سانتیمتراست که در E.viridiflorus دیده شده است. دارای خارهای کوتاه، نوم، شانه ای شکل وآغشته به ماده پتکین هستند که درگونه های مختلف رنگ آنها متغیرازسفید تا ارغوانی و قهوه ای است وخارهای مرکزی طویلترودربخش بالائی بالای تیره ترمی باشند. اچینوسرئوس به آسانی با بذرتکثیرمی شود وبه سبب تولید گلهای فراوان و زیبا، بذرگیری ازآن به سادگی انجام می گیرد. اندازه میوه های اچینوسرئوس شبیه توت فرنگی بوده ودارای بذرهای درشت هستند. هنگام بذرکاری باید دقت داشت که با فشار سطحی، بذرها به خوبی لای خاک قرارگیرند. رویش آنها درخزانه ها سریع الرشد بوده به گونه ای که ۹ پس از مدت کوتاهی جوانه زدن، می بایست آنها را جداگانه درظرف ویادرون گلدانهای کوچک جای داد. اکینوسرئوسها خاک غنی، را می پسندند ودرطول فصول بهارتا پائیز به آب مناسب نیازمندند وهمانند بیشترکاکتوسها زمستان فصل استراحت آنهاست ومحیط خشک را می پذیرند. همچنین بیشترگونه های اچینوسرئوس، دمای تا ۴درجه سانتیگراد زیرصفرمقاومت خوبی دارند. این کاکتوس جایگاه آفتابی و سایه اندک رامی پسندد.

ازگونه های نامی اچینوسرئوس می توان به موارد ذیل اشاره نمود:

E.adustus, E.albatus, E.baileyi, E.blanckii, E.brandegeci, E.conglomeratus, E.delaetii, E.dubius, E.kunzei, E.melanocentrus, E.salmianus, E.scheeri, E.delaetii, E.dubius, E.kunzei, E.melanocentrus, E.salmianus, E.scheeri, E.octacanthus, E.palmerii, E.pectinatus, E.pentalophus, E.procumbens, E.roettcri, E.tayopensis, E.virdiflorus

Echinocereus rigidissimus


برچسب‌ها: آشنایی با اچینوسرئوس, ECHINOCEREUS, عکس اچینو سرئوس
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 14:48  توسط م.ارجمند | 

اپی فیلوم  ( EPIPHYLLUM )

این کاکتوس دارای بیش از۲۵ گونه با واریته های گوناگون می باشد. نام اپی فیلوم از یک نام یونانی به معنای «بالای یک برگ» مشتق شده است. اپی فیلوم ها ازکاکتوس های جنگلی بومی پهنه های جنوبی مکزیک و آمریکای مرکزی تا بولیوی، برزیل و پاراگوئه است. این گیاهان زیبا همانند توده درختچه هایی از علفهای پوسیده گردآمده و دربین شاخه ها تغذیه می نمایند. درطبیعت زندگی می نمایند و روی همان علف هانیز بیشترریشه می دوانند. بیشترگیاهانی که اپی فیلوم نامیده میشوند « اپی فیلوم های» واقعی نبوده بلکه دورگ (هیبرید) بوده و گلهایی بسیارزیبا دارند که دراوایل تالبستان پدیدار می شوند. به سبب داشتن گلهایی شبیه به ارکیده، «کاکتوس ارکیده ای» نیز نامیده می شوند. ساقه سبز آنها معمولاً باریک به پهنای ۵ تا ۵/۱۲ سانتیمتر و به طول  ۵۰ سانتیمترمی رسد.

گلهایشان به رنگهای سفید، زرد، نارنجی، سرخ، صورتی ویا ارغوانی به قطر ۵تا ۱۵سانتیمتردیده می شوند، بیشترین رنگ دیده شده دراین گونه اپی فیلوم رنگ سرخ است میوه آنها معمولاً چندضلعی و زاویه داربه طول به طول ۵تا ۹سانتیمتر که به هنگام رسیدن قرمزرنگ می شوند. نگهداری آنها بسیارمتفاوت از کاکتوس های بیابانی و خشک می باشد. شناخته ترین اپی فیلوم های یافت شده EPIPHYLLUM ackermanni می باشد. اپی فیلوم ها نیز همانند همه کاکتوس هابرای دستیابی وداشتن بهترین بازده، به جایگاهی باجذب نورخوب نیازمندند. چنان چه در فصل تابستان درگلخانه نگهداری می شوند. باید شیشه ها را سایه دار نمود ولی در هنگام گلدهی به نورکافی نیازخواهند داشت. اپی فیلوم ها در زمستان باید در دمای بالای ۴درجه سانتیگراد نگهداری گردند آنها نسبت به دیگرکاکتوس هابه هوای گرم و آب بیشتری نیازداشته و یا آغازفصل سرما،بهتراست به درون گلخانه ها انتقال داده شوند تا درپایان فصل زمستان به گل بنشیند. حداقل درجه حرارت برای رشد مناسب آنها ۱۰ درجه سانتی گراد است. خاک این دسته از کاکتوس ها باید دارای موادهوموسی بوده و با کودهای پتاسه وازت داربیشتری هم تغذیه شوند. ازدیاد این کاکتوس ها عموماً از بذر و از راه قلمه نیزبه آسانی امکان پذیراست.

چند گونه نامی اپی فیلوم عبارتند از:

E.cartagense, E. caulorhizum, E.crenatum, E.grandilobum, E.bookeri, E.microcarpum, E.phyllanthus, E.ruestii, E.strictum


برچسب‌ها: آشنایی با اپی فیلوم, EPIPHYLLUM, عکس اپی فیلوم
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 14:42  توسط م.ارجمند | 

هاماتوکاکتوس HAMATOCACTUS

 این جنس ازکاکتوس ها بیشترهمانند میوه آناناس بوده و بومی مکزیک و بخش خاوری آمریکای شمالی است. خارهای شعاعی هاماتوکاکتوسها دایره ای ومسطح بوده و درازای آن به ۱.٢٥ تا ٧.٥ سانتیمترمیرسد. طول ۱تا ۵ خارمرکزی نیز از ١ سانتیمتر تا  ١٢.٥ سانتیمتر دگرگونی داشته و آرئولها سفید رنگ می باشند. از ویژگیهای این جنس شمارگلهای فراوانی است که درفصل بهار و تابستان آشکارمی نماید. هاماتوکاکتوسها درهنگام گلدهی عطرملایمی دارند و چنانچه شماری ازآنها همزمان و با هم گلدهی خود را آغازنمایند فضای گلخانه کاکتوس را معطر و بوی خوش خود را درهوا پراکنده مینماید. کلاله گل درشت وزردرنگ وپرچمها بلند وکوتاهند، میوه این کاکتوس ها کروی یا تخم مرغی شکل و کوچک به طول ٢.٥ تا ۵ سانتیمترهستند وبذرآنها نیزسیاه رنگ، بسیارکوچک، گرد وبه قطر١.٥ میلیمترمی رسد.

هاماتوکاکتوسها به آسانی تولید بذرنموده و درهنگام بذردهی، زیبایی آنهاچند برابرمی گردد. شمارکپسولها فراوان و با رنگ سرخ روشن خود مدتی روی پیکر گیاه ماندگار و با سرخی دلفریب خود، چشم را نوازش و حشرات را به سوی خود می کشانند. بذرگیری این گیاه باید پس از خشک شدن و چروکیده شدن کپسول انجام گیرد زیرا پس ازآن دانه های بذرپراکنده شده و درصورت مساعد بودن شرایط دوباره درپای گیاه اصلی رویش خود را آغازمی نمایند. رویش بذرها بسیارآسان آغازمی شود و پس ازرویش نیز، نیازی به نشاء کردن نداشته وخیلی زود به گیاه بالغی تبدیل می شوند. تکثیرآنها از راه پیوند وقلمه نیزامکان پذیراست. بهترین شرایط آب وهوایی برای هاماتوها آب و هوای مدیترانه ای است، خاکهای سبک وتا اندازه ای اسیدی رامی پسندند ودرتابستان نیازبه آبیاری مرتب وهوای خشک وخنک دارند.

ازگونه های شناخته شده هاماتوکاکتوس می توان به موارد زیر اشاره نمود:

 H.brookii, H.gracilis, H.hurstii, H.oboriginum


برچسب‌ها: آشنایی با هاماتوکاکتوس, HAMATOCACTUS, عکس HAMATOCACTUS
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 14:38  توسط م.ارجمند | 

هلیوسرئوس HELIOCEREUS

زادگاه و زیستگاه هلیوسرئوس کشورهای گواتمالا و مکزیک است ولی درپهنه های دیگر و با شرایط آب و هوایی مشابه به آسانی از راه کاشت بذر و قلمه زیاد می شوند نام این کاکتوس از دو واژه خورشید وشمع مومی (wax candle) گرفته شده است که اشاره به شکل گلهای آن دارد. هلیوسرئوس کاکتوسهایی انگلی آزاد روی شاخه های گیاهان بوده و بسیار همانند        اپی فیلومها می باشند. ساقه پایه ای آن سه شاخه و با ۳زاویه مشخص رشد می کند گاهی درپاره ای گونه ها ۴ یا ۵ شاخه نیزدیده شده است. ساقه آن سبزیا سبزسرخ که بیشترین درازای آن به ۱مترو پهنای آن ٢.٥ سانتیمترطول خارها می باشد.

گلهای هلیوسرئوسها درتابستان نمایان می شوند و ۱۵ سانتیمترمی رسد و دربخش پایه میانی گل آنها مادگی و پرچم آنها عموماً کشیده و به صورت یک دسته خار در رنگهای سرخ ، زرد و سفید دیده می شوند میوه آنها به شکل تخم مرغ بوده که هنگام رسیدن به سرخی می گراید و درازای آن نیز به  ۵ سانتیمترمی رسد. خاک مناسب برای آنها شامل خاکبرگ پوسیده و خاک پیت و مقداری هم خاک سبک (شن یا ماسه) می باشد. و به آب کافی نیز نیازمندند. در زمستان آبیاری آنها به اندازه زیادی باید کاهش یابد وآنها را از سرمای زیاد باید دورنگاه داشت. روی هم رفته به دمای بالاتراز ۱۰ درجه سانتیگراد پایداری نشان می دهند. دو گونه مهم هلیوسرئوس عبارتند از:

H.speciosus, H.undatus

H.speciosus


برچسب‌ها: آشنایی با هلیوسرئوس, HELIOCEREUS, عکس هلیوسرئوس
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 14:33  توسط م.ارجمند | 

مامیلاریا MAMMILARIA

نام علمی جنس مامیلاریا اشاره به برآمدگی توبوکولی ساختمان این کاکتوس است (مشتق از Mammilla) و نخستین بار گیاهشناس انگلیسی به نام E.H.Hawarth  در سال  1812 میلادی کاشف آن بوده است. زادگاه مامیلاریاها بیشتر مکزیک بوده . گسترشگاه زیستیشان در جنوب خاوری آمریکا و غرب هندوستان و از صخره های شیب دار و کوهستان های بلند گرفته تا پهنه های هموار و پست شنی, نمکی، کناره های دریا دگرگونی می یابد. حدود دو هزار گونه مامیلاریا شناخته شده اند که اندازه هایشان از گیاهانی به اندازه یک فندق گرفته تا توده های گسترده ای به اندازه یک چرخدستی متفاوت می باشند. گل های افقی شکل آنها در انداره­های کوچک و بزرگ به رنگ های، سفید، زرد، کرم، صورتی، ارغوانی و سبز در آغاز بهار تا پایان تابستان پدبدار می شوندکه از جوانه میانی به صورت حلقه هایی در پیرامون تاج رشد کرده و به آسانی توسط بیشتر گونه ها تولید می گردند. تیغ های یکدست و زیبای مامیلار یا شبیه به رگبرگ هایی است که گاهی به اندازه سوزن سخت و تیز و یا همانند مو انعطاف پذیر و نازکند و یا مانند قلاب ماهیگیری خمیده و دارای انحنا هستند. این تیغ ها به رنگ های گوناگون سیاه، سرخ، زرد، قهوه ای و سفید یکدست همراه با الیاف ضخیمی که آنها را به گونه ای کامل می پوشانند دیده شده اند. (البته خارهای مرکزی غالباً در قسمت انتهایی تیره تر هستند و رنگ خارهای شعاعی از زرد تا قرمز قهوه ای متغیر است)، مامیلاریاها به جایگاه های آفتابی به ویژه در آغازه های بهار تا تابستان گخ غنچه­های گل در حال پدید آمدن هستند، نیازمندند. ولی در دمای بالای محیط نیاز به آفتاب در آنها کاهش یافته و محیط سایه آفتاب را می­پسندند. درباره نیاز دمایی هم به جز چند گونه محدود، بیشتر آنها به دمای تا ۴, درجه سانتیگراد سازگاری نشان می دهند و در فصل تابستان باید زیر دمای ۳۸ درجه سانتیگراد نگاهداری گردند. کاکتوس های مامیلاریا بیشترین رشد خود را در ماه های خنک پایان پائیز و یا آغاز نخستین ماه های زمستان از سر می­گیرند. ضمناً تهویه خوب هوا را نیز نباید از نظر دور داشت. برخلاف سایر کاکتوس ها که در دمای پائین (زیر صفر) به خواب میروند، مامیلاریاها به رشد و فعالیت می پردازند.

پایان زمستان در پهنه هایی مانند تهران و کرج با اندکی دگرگونی، مامیلاریاهایی که درون گلخانه یا پست پنجره های نورگیر می باشند، غنچه های خود را آشکار می سازند.

گهگاهی از سوی دوستداران یا پرورش­دهندگان این گفته بازگو شده که، کاکتوس­هایی که یکسال گل داشته در سال دیگر گل نداده یا بسیار کم گل می گردند.این رخداد به سبب کمبود نور در فصل بهار و تابستان پیش از آن بوده که ساخت و ساز جوانه های زایشی را به تأخیر می اندازد، پس باید به یاد داشت که بهتر است مامیلاریاها در فصل تابستان در فضای آزاد نگهداری گردند و در این باره خوب است از فضای سایه درختان یا دیوارها سود جست زیرا آفتاب شدید، سوختگی گیاه را در پی خواهد داشت. مامیلاریاها به سبب شمار فراوانی از غنچه ­های تازه که در فصل گل آوری پدید می آوردند به آسانی تولید بذر نمی نمایند. گل ها با نشست و برخاست حشرات گرده افشانی و کپسول های دارای بذر، پس از مدتی از بین آروئول ها بیرون خواهند آمد و کپسول­ها نیز پس از زمان کوتاهی از سبز به قرمز دگرگمی رنگ می دهند و در همین هنگام نیز باید کار بذرگیری انجام گیرد. بهتر است کپسول­های دارای بذر پس از گردآوری، چند روزی نگهداری شده تا رطوبت پوسته از بین بروند و آنگاه بیرون آوردن بذرها از کپسول ها را انجام و برای کشت آماده نمود. به سبب گستردگی جنس، مامیلاریاها در کشورهای دیگر جهان، گردآورندگان و دوست داران این دسته، جداگانه و تنها به نگهداری مامیلاریا می پردازند و البته چنین شیوه­ای پیامدهای بسیار خوبی در تنظیم رطوبت مناسب، دمای میانگین و دیگر مسائل فنی داشته و بازدهی بهتری را در پرورش فراهم خواهد ساخت.

میوه های مامیلاریا معمولاً بعد از گلدهی در برخی ماه­های سال و در رنگ­های سبز و صورتی ظاهر می شوند که هنگام رسیدن به سرخ رنگ می گردند.

گونه های معروف و شناخته شده مامیلاریاها در بین کلکسیونرها به قرار زیر می باشند:


M.albicoma, M.albilanata, M.blossfeldoana, M.bocasana, M.bombycina, M.boolii, M.camptotritha, M.calacantha, M.celsiana, M.centrucirrha, M.collinsii, M.compressa, M.confusa, M.dealbata, M.diacentra, M.discolor, M.dixanthoventron, M.elegans, M.elongata, M.fuscata, M.guelzowiana, M.geminispina, M.glassii, M.hahniana, M.hertrichiana, M.ingens, M.kraehenbuehii, M.lanata, M.microhelia, M.nana, M.nejapensis, M.perbella, M.mollendorffiana, M.plumosa, M.pringlei, M.rhodantha, M.rurstii, M.schiedeana, M.spinossima, M.saintpieana, M.supertexta, M.wilcoxii


برچسب‌ها: آشنایی با مامیلاریا, MAMMILARIA, عکس مامیلاریا
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 14:27  توسط م.ارجمند | 

ملوکاکتوس MELOCACTUS

زادگاه این کاکتوس پهنه های هند ، گواتمالا، پرو مرکزی و شمال برزیل می باشد. نام ملوکاکتوس از (خربزه Melon ) گرفته شده است که اشاره به شکل گیاه است و از کاکتوس های کروی شکلی است که با افزایش سن طویل و استوانه ای می گردند. دارای بدنه­ای به درازای ۱۵ تا ۱۰۰ سانتیمتر و قطر ۱۰ تا ۲۰ سانتیمتر به رنگ های خاکستری مایل به سبز و آبی مایل به سبز می باشد. همچنین دارای ۹ تا ۲۰ شیار بزرگ و یک کلاه انتهایی به نام سفالیوم (Cephalium) بوده که گاه بلندی آن از طول بدنه اصلی نیز بیشتر می شود.    آرئول­های آنها تخم مرغی شکل که به فاصله ٢.٥ سانتیمتر از هم قرار دارند و هر آرئول شامل ۸ تا ۱۰ خار شعاعی به درازای ١.٢٥ تا ٧.٥ سانتیمتر و ۱ تا ۹ خار مرکزی به درازای ۲ تا۹ سانتیمتر می باشد. رنگ خارها در طیف رنگی سفید زرد، سرخ و گاه قهوه ای است. پرورش و نگهداری این کاکتوس به سبب نیازهای ویژه خود، کمی دشوار می نماید. نیاز به خاک قوی، خلل و فرج (خاک زهکشی شده)، آب و دمای کافی (بهار تا اوایل پائیز) و روشنایی مناسب دارد. یادآور می شویم که در گلخانه ها و در کشورهایی که آب و هوای سرد با جریان مرطوب دارند. درجه دمایی آنها نباید از ۱۰ درجه سانتیگراد پائین تر باشد و در دمای پائینتر از ۱۰ درجه سانتیگراد تاب نیاورده و قادر به زندگی نیستند. در بیشتر گونه های ملوکاکتوس تا چندین سال نشانی از سفالیوم آشکار نیست ولی کم و بیش پس از گذشت ۶ تا ۸ سال از رشد، سفالیوم در بخش کانونی گیاه آغاز به رشد می کند.

در سال نخست سفالیوم کوچک بوده و تنها توده ای پرز مانند کوچکی می باشد، ولی پس از چندین سال بستگی به نوع ملوکاکتوس گاه به بلندی ١.٥ متر نیز در طبیعت دیده شده است. سفالیوم ها در رنگ های متفاوت سفید؛ نارنجی، زرد دیده می شود با نمایان شدن سفالیوم سن بلوع گیاه نیز آغاز می­گردد. گل­های زنگی شکل و ریز به ازای ١.٢٥ تا ٣.٧٥ سانتیمتر در رنگ­های پرتقالی و سرخ و ارغوانی روی سفالیوم کرکدار در فصل بهار تا پایان پائیز در سن ۵ تا ۷ سالگی پدیدار می شوند. میوه ها ماه ها و گاهی سال ها پس از ظهور سفالیوم ظاهر می شوند. پس از پایان دوران گلدهی یکی از پدیده های بسیار زیبای طبیعی پا می گیرد و در زمانی کوتاه، کپسول کوچکی دارای شماری بذر به گونه ای ناگهانی از میان توده سفالیوم بیرون می آید و چنانچه کار گردآوری انجام نشود بذرها در کنار ملوکاکتوس ها پراکنده می شوند. گفتنی است که در بسیاری از انواع کاکتوس ها مانند ملوکاکتوس و هاماتوکاکتوس بدون انجام گرده افشانی بذر تشکیل می گردد. ولی در صورت انجام گرده افشانی کپسول ها دارای شمار بیشتری از بذر خواهند شد.

ملوکاکتوس برای تولید سفالیوم به نور فراوان نیاز داشته و از آنجا که ملوکاکتوس­ها دارای سفالیوم، در ایران بسیار کمیاب و گران بها می باشند، بهتر است برای دستیابی و داشتن شمار بیشتری سفالیوم، آنها را به طور همزمان با هم نگهداری نموده تا در زمان تولید سفالیوم، نتیجه بهتر و خوبی از این کار بدست آید. پیوند زدن در گیاهان جوان ملوکاکتوس همواره با موفقیت همراه است.


M.alibicephalus, M.amienus, M.amstureus, M.bahiensis, M.communis, M,ernwstii, M,macrodiscus, M.matanzanus, M.melactoides, M.perivianus, M.ruestii, M.rubispinus, M.vioaceus


برچسب‌ها: آشنایی با ملو کاکتوس, MELOCACTUS, عکس ملو کاکتوس
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 14:21  توسط م.ارجمند | 

نوتوکاکتوس NOTOCACUS

نوتوکاکتوس با ساختاری کروی تا تخم مرغی شکل به قطر ٧.٥ تا ۱۰ سانتیمتر و ارتفاع ۸  سانتیمتر، در آرژانتین و سرتاسر اروگوئه، جنوب برزیل گستردگی دارند. بدنۀ آنها در رنگ های سبز، آبی سبز و قرمز قهوه­ای دارای ۱۰ تا ۳۰ شیار مشخص می باشد. بیشینه بلندی آنها به ۱ متر نیز می رسد (N.leninghausii). آرئول ها در اندازه های مختلف، در فاصله نزدیکی از هم قرار دارند و در برخی گونه ها، گرد و کروی و در رنگ های سفید، زرد و قهوه ای دیده می شوند. هر آرئول دارای ۲۰ خار شعاعی به درازای ٠.٦ تا ٢.٥ سانتیمتر که فشرده به هم قرار گرفته اند و ۶ خار مرکزی یا کانونی که درازای آنها غالباً ۲ برابر خار شعاعی است و رنگ خارها در گونه­ های مختلف از سفید، زرد طلایی تا قرمز قهوه ای دگرگونی دارد.

گل های قیفی شکل به قطر ١.٢٥ تا ٧.٥ در رنگ­های زرد و قرمز و ارغوانی تیره در اواخر فصل بهار و سراسر تابستان ظاهر می شوند. میوه ها کوچک به قطر ١.٢٥ سانتیمتر که پوشیده از خارهای کوتاه هستند ازدیاد نوتوکاکتوس از طریق قلمه زدن امکان پذیر است و پاره ای از گونه های آن نیز توسط کشت بذر تکثیر می شوند. هرگاه بذری را در این گونه کاکتوس ها برای کشت برمی گزیند، بهتر است بذرها تازه باشد. چرا که بذر برخی از نوتوکاکتوس ها قوه نامیه خود را پس از مدتی از دست داده و درصد رویش آنها بسیار کاهش می یابد. گونه N.leninghausii یکی از انواعی است که همواره دارندگان مجموعه کاکتوس ها یک یا چند عدد از آنها را نگهداری می کنند. این گونه خود واریته های متعددی دارد. کرک های زرد و بلند آن نمای ویژه ای به مجموعه کاکتوس ها می بخشید و از گیاهان گلدانی مرغوب به شمار می روند.

نوتوکاکتوس هاسل برجی (N.haselbergii) نیز از زیباترین نوتوکاکتوس ها می باشد. روش بذر کاری و تکثیر آنها به وسیله افراد تازه کار غیرممکن است. بذرها بسیار ریز و پس از رویش نیز نگهداری آن بسیار دشواری می باشد. این گونه از نوتوکاکتوس در رنگ های گوناگون دیده می شود و در زمان گلدهی هم معمولاً چند غنچه کوچک در کانون آن نمایان می گردد.

نوتوکاکتوس ها آفتاب دوست بوده و به آب کافی در طول فصول بهار تا پائیز نیازمندند در زمستان خاک آنها باید خشک باشد. شمار زیادی از گونه های نوتوکاکتوس تا چند درجه زیر صفر پایداری و مقاومت خوبی دارند.

شرایط نوری نامناسب و یا کم و زیاد شدن رطوبت محیطی موجب فرورفتگی ها و برآمدگی هایی بر روی پیکر نوتوکاکتوس ها می شود. از آنجا که بخش انتهایی نوتوکاکتوس بیشتر شکل زاویه دار داشته که به سمت نور قرار می گیرد از همین رو این کاکتوس «نوتوی خورشیدی» نیز نامیده می شود.

از شناخته ترین نوتوکاکتوس ها، می توان گونه های زیر را نام برد :

N.apricus, N.buinngii, N.floricomus, N.haselbergii, N.herterii, N.horstii, N.leninghasii, N.mammulosus, N.ottonis, N.roseo;uteus, N.rutilans, N.scopa, N.submammulosus, N.tabularis, N.ueblmannianus, N.werdermannianus


برچسب‌ها: آشنایی با نوتوکاکتوس, NOTOCACUS, عکس نوتوکاکتوس
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 14:16  توسط م.ارجمند | 

اپونتیا OPUNTA

ساقه اپونتیاها پهن و تکه تکه به هم متصل شده است. هر یک از این قطعات استوانه­ای یا کروی یا راکتی شکل است که دارای آرئول های اغلب می باشد. در روی اغلب آرئول ها تیغ وجود دارد.

بلندی اپونتیاها از ۳۰ سانتیمتر تا ٤.٥ متر متفاوت بوده و به گونه ای منفرد یا دسته جمعی به صورت بوته های کوچک و بزرگ و حتی به شکل درخت در زمین های بزرگی کشت می گردند. بیشتر گونه های اپونتیا آفتاب دوست، سریع الرشد و به آسانی به گل می نشینند. فصل گلدهی آنها بهار و تابستان و رنگ های قیفی و استوانه ای شکل آنها، زرد، نارنجی، سفید، ارغوانی و یا سرخ می باشد.

جام گل گسترده است و گلبرگ ها به طور متناوب قرار گرفته اند. برخی از گونه های این گیاه در برابر سرما نیز تا ۱۸ درجه سانتیگراد زیر صفر و حتی پائین تر پایداری نشان میدهند.

نگهداری و پرورش این گیاهان در گلخانه و آپارتمان بسیار آسانتر و مناسب تر است چرا که خارها و موهای سخت آنها در محیط باز مزاحمت و ناراحتی های ناهنجاری را فراهم می آورد. (تخمدان و آرئول اپونتیا پوشیده از گلوشید (Glochids) است. گلوشیدها خیلی دردآورند و چنانچه زیر پوست فرو روند به سختی خارج می­شوند).

بسیاری از نوع اپونتیاها را می توان به سادگی در باغچه و فضای آزاد کشت نمود. برابر بررسی ها و تجربه های کارشناسان و دوستداران این رشته برخی واریته ها را در پهنه هایی مانند تهران که گاه درجه دما در زمستان به چندین درجه زیر صفر نیز می رسد، می توان در فضای آزاد کشت نمود و دیده شده اپونتیاهای که چندین سال پی در پی در فضای آزاد بوده اند از سالی دیگر، گلدهی را آغاز نموده­اند.

گروه های کشت شده اپونتیاها در جایگاه های باز، هنگام گلدهی و میوه دهی چشم انداز بسیار زیبایی داشته و در زمان گلدهی، کانون برای گردآمدن حشرات و به ویژه زنبوران عسل فراهم می آید. میوه بسیاری از انواع اپونتیاها خوراکی بوده و در گستره طبیعت میوه این گیاه همواره سرچشمه غذای خوبی برای جانوران کوچک و خزندگان می باشد. از میوه اپونتیا افزون بر تغذیه مستقیم، در تهیه مربا و شربت ها نیز استفاده می نمایند.

بذر اپونتیاها اکثراً درشت به شکل دیسک و گاهی اوقات کروی شکل هستند، در شمال ایران اپونتیاها به خوبی بیرون از گلخانه رشد نموده و تکه های جدا شده از آن در هر جا قرار گیرند جوانه زدن را آغاز می نمایند. در برخی از پهنه ها پرچین بسیار خوبی برای جلوگیری از ورود جانوران مزاحم هستند.

اپونتیاها برای زیبایی و جلوه بیشتر نیاز به نور شدید آفتاب داشته و در زمستان چنانچه در گلخانه نگهداری می­شوند بهتر است در روشن­ترین نقطه گلخانه قرار گیرند. در ایران شماری از کاکتوسهای اپونتیا به نام های «انجیر تیغی» و «زبان مادر شوهر» و یا نام های دیگر خوانده می شوند. این جنس دارای بیش از ۳۰۰ گونه مختلف است. معروفترین نوع آن به اسم کاکتوس انجیری یا انجیر هندی پراکندگی وسیعی در جهان دارد. از گونه­های نامی اپونتیا می­توان به موارد زیر اشاره نمود:

ویژگی های اپونتیا باسیلاریس (O.basilaris): دارای ساقه های گوشتی، بلندی شاخه ها تا ۱۲۰ سانتیمتر نیز می رسد و کم و بیش بدون خارند و در رنگهای صورتی و زرد نیز دیده می شوند. اپونتیا باسیلاریس را «دم سگ آبی» نیز می­نامند.

اپونتیا بی ژه لوی (O,bigelovii) دارای ویژگی­هایی زیر است.

این کاکتوس شبیه درخت و دارای تنه­ای اپونتیا به قطر ۵۰ سانتیمتر و به ارتفاع ۳۰ سانتیمتر است که از گونه های پرگل می باشد که گاهی در اواخر بهار بیش از ۲۰۰ گل می­دهد.

اپونتیاها بیش از ۴۰۰ گونه با واریته های مختلف دارند. از دیگر گونه های معروف که در طبیعت یافت می شوند عبارتند از:

 

O.aciculata, O,armata, O.azurea, O.compressa, O.ficusindica, O.fragilis, O.galapageia, O.grandiflora, O.hystricina, O.longispina, O.macrocentra, O.microdasys, O.objecta, O.occidentalis, O.pencilligera, O.phaeacantha, O.polycantha, O.rhodantha, O.robusta, O.sulphurea, O.tomentosa, O.tuna. O.vulgaris, O.vulpina, O.wilcoxii

برچسب‌ها: آشنایی با اپونتیا, OPUNTA, عکس اپونتیا
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 14:11  توسط م.ارجمند | 

پرسکیا PERSKIA

پرسکیاها بومی پهنه های گرم آمریکای مرکزی، شمال آرژانتین، پاراگوئه ، فلوریدا و پرو و غرب هندوستان هستند و نام علمی آن از نام باغبان فرانسوی N.C.F pieresc ۱۵۸۰-۱۶۳۷  گرفته شده است. این دسته کاکتوس ها از دیدگاه پیکر ظاهری با دیگر کاکتوس ها، شکل متفاوتی داشته و روی هم رفته بدنه آنها گوشتی نیست. در این جنس، کاکتوس ها به شکل درخت و درختچه های انبوه با شاخه های بالا رونده دیده می شوند و بیشتر برگ هایی عادی و همانند گل کاغذی دارند. گل های فنجانی شکل منفرد یا مجتمع می باشند و در گروههای سه یا چهارتایی از یک آرئول در میانه تابستان آشکار می شوند و باید گفت شبیه بوته های بالا رونده می باشند. ولی قطر گل ها بین ۱ تا ۵ سانتیمتر و رنگ آنها از سفید، لیمویی، ارغوانی و سرخ در گونه های مختلف، دگرگونی دارند. میوه پرسکیاها کروی به قطر ۲ تا ۵ سانتیمتر به رنگ زرد که هنگام رسیدن سرخ رنگ می شوند.

کاکتوس پرسکیا با این که دارای ساقه راست نیست با این همه پایه خوبی برای دیگر کاکتوس ها به شمار می رود ولی تا امروز در ایران کمتر روی آن کار شده است. گل های این گیاه بیشتر کم پر و درشت است و بذرهای پرسکیا کم و بیش بسیار ریز دارای پوششی نازک، لطیف و رنگ تیره می باشند. ساقه ها بسیار پرشاخه و منشعب و دارای آرئول ریز و با دسته ای از خار همراه است. برخی خارها کوتاه و برخی بلندند و بلندی آنها از ۲ تا ۹ سانتیمتر متغیر بوده همچنین در اشکال منحنی و مستقیم و در رنگ های کرم تا قهوه ای تیره دیده می شوند. در هنگام پیوند زدن پایه بسیار مناسبی برای زیگوکاکتوس ها (Zygocactus) می باشند.

پرسکیاها در کشورهای مکزیت و آرژانتین شمالی به جای پرچین در کشتزارها کاربرد خوبی دارند. در سال های اخیز کارشناسان پس از بررسی ها و مطالعه بیشتر، ترکیب تخمدان این جنس را به دو بخش تقسیم نمودند و گونه های تازه تری را در کاکتوس پرسیکاها شناسایی و در جنس ردوکاکتوس Rhodocactus جای داده اند.

یکی از گونه های نامی آن P.aculeata است که از سه صده پیش در اروپا کشت داده می شده، درختچه ای است که از روزهای نخست رشد خود به صورت راست و ایستا می باشد ولی هنگامی که شاخه آن بلند می شود و تکیه گاه نیاز خواهد داشت. پرسیکا برای زیست، از دیگر کاکتوس ها به رطوبت بیشتری نیاز داشته همچنین اندازه هوموس خاک آن نیز باید نسبت به دیگر کاکتوس ها بیشتر باشد. در پهنه های شمالی ایران جایگاه خوبی برای زیست آن به شمار می رود. ازدیاد آن از طریق کشت بذر انجام می شود. ولی در ایران بیشتر قلمه تکثیر شده و در زمستان نگهداری آن تا اندازه ای به جای گرمتر نیاز دارد تا از خزان شدن برگ ها جلوگیری شود.

 دیگر گونه های معروف پرسکیا شامل:

 P.aculeaat, P.bahirnsis, P.bleo, P.grandiflora, P.moorei, P.pititache, P.rotundifolia, P.vargasi, P.velutina


برچسب‌ها: آشنایی با پرسکیا, PERSKIA, عکس پرسکیا
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 14:6  توسط م.ارجمند | 

ربوتیا REBUTIA

ربوتیا از کاکتوس های کروی شکل و زادگاهش آمریکای جنوبی است. روی بدنه این کاکتوس برجستگی هایی نیز یافت می شود. بیشینه بلندی آن به ۱۵ سانتیمتر می رسد و علی رقم پا کوتاهی اش به نسبت خود گیاه ، گل هایی بزرگ در رنگ های گوناگون : زرد، سرخ، نارنجی، ارغوانی و سفید آشکار می سازد. فصل گلدهی آن بهار و تابستان بوده اندکی سایه را نیز می پسندند. در برابر سرما تا ۱/۱ درجه سانتیگراد زیر صفر، پایداری نشان می دهد. ربوتیا نسبت به گرما حساسیت فراوانی داشته و در دمای زیاد خود را جمع کرده و کرک های آن رنگ کدری به خود می گیرند. هرگاه رطوبت محیط بالا باشد برای رشد و تولید ربوتیا بهتر می باشد و از همین رو پهنه های شمالی ایران برای تولید و پرورش ربوتیا بسیار مناسبند. باید به یاد داشت که ربوتیاهای پرورش یافته در پهنه های مرطوب پس از آورده شدن به نقاط خشکی مانند تهران، سرزندگی و شادابی خود را از دست می دهند.

این گونه کاکتوس به فراوانی تولید پاجوش نموده و به آسانی نیز از طریق کاشت قلمه و بذر تکثیر می گردند. گردآورندگان و دوستداران گیاه که مایلند در همه فصل ها کاکتوس گلدار داشته باشند، معمولاً شماری از ربوتیاها به رنگ های گوناگون را در کلکسیون خود نگهداری می کنند. در گلخانه های کوچک بهتر است ربوتیا در مکان های کم نور و مرطوب تر نهاده شوند. البته همگی گونه هایی است که با داشتن شرایط مناسب و خوب در همگی فصل های سال، گل هایی به رنگ نارنجی خوشرنگ آشکار می سازد.

 درباره آبدهی ربوتیا در فصل گرم باید دقت کامل داشت، زیرا زیاد شدن آب سبب پوسیدگی سریع گیاه می گردد. پیکر پوشیده از کرک R.minuscula، زیبایی زنده ای به آن می دهد. گونه های دیگر ربوتیا نیز در فصل گلدهی بسیار زیبا هستند. ولی از بهترین و زیباترین گونه ربوتیاها می توان گونه R.minuscula را نام برد. در گزینش خاک مناسب برای ربوتیا بهتر است اندازه ماسه بیشتر باشد. گفتنی است که ربوتیاها نسبت به کنه های گیاهی حساس می باشند.

از جنس ربوتیا، دو رگه های گوناگونی بدست آمده است. گونه های شناخته شده آن در زیر اشاره می شود :

R.albiflora, R.calliantha, R.chrysacantha, R.glomeriseta, R.graciliflora, R.grandiflora, R.heliosa, R.kuperana, R.krainziana,, R.marsonerir, R.minuscula, R.senilis, R.spinossima, R.violaciflora, R.wessneriana, R.xanthocarap


برچسب‌ها: آشنایی با ربوتیا, REBUTIA, عکس ربوتیا
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 14:2  توسط م.ارجمند | 

تلوکاکتوس THELOCACTUS

زادگاه تلوکاکتوس کشور مکزیک است و جایگاه رویش آنها از جنوب آمریکا تا تگزاس و مکزیت گسترده است. نام آن از Nippie cactus (کاکتوس مخروطی و پستانکی) گرفته شده است . تلوکاکتوس از کاکتوس های کروی شکل انبوه کروی بشمار می رود. خارها در گونه های مختلف آن بسیار فشرده نزدیک به هم و انبوه می ­باشند. بلندی آنها ۲۵ سانتیمتر و قطر آنها به ۲۰ سانتیمتر می­رسد. بر روی پیکر آنها نزدیک به ۲۰ شیار دیده می شود و رنگ بدنه از سبز تا خاکستری مایل به سبز است. گاهی در سال های نخست رشد، شاخه­ های جانبی پدید می آورد، که ۶ تا ۱۰ سانتیمتر قطر دارند. این شاخه ها رشد سریعی ندارد ولی خیلی زود به شرایط محیطی سازگار میشوند. خارهای گونه­ های مختلف آن به رنگ های گوناگون سفید، زرد، سرخ و سیاه دگرگونی دارد. شکل خارها نیز با نمودهای از منحنی یا حتی مسطح هم دیده می شود. شمار خارهای شعاعی ۲۵ ولی خارهای کانونی (مرکزی)۱ تا ۴ عدد می باشند. درازای خارهای شعاعی به ۳ سانتیمتر می رسد ولی خارهای کانونی کم و بیش نیرومند هستند. گلهای شکلی پهن داشته و در بخش بالایی گیاه آن هم در فصل تابستان به رنگ های سرخ و بنفش آشکار می شوند. میوه ها کروی به شکل تخم مرغ و قطر ۱ سانتیمتر که هنگام رسیدن به رنگ تیره و گاهی سیاه در می­ آیند و در بخش میانی دارای فرورفتگی هستند. روش تکثیر تلوکاکتوس با کاشت بذر و در فصل بهار انجام می گیرد.

برای فراهم آمدن خاک مناسب سفارش می شود اندازه ماسه را در خاک نسبت به دیگر کاکتوس ها افزایش داده این کاکتوس ها به خاک غنی، سبک و زهکشی شده که آب به آسانی از آن عبور کند (به ویژه در شرایط گرم) نیازمندند و در زمستان همانند بیشتر کاکتوس ها خاک مطلوب آنها خاکی خشک می باشد. به دمایی نزدیک به نقطه انجماد پایداری نشان می دهند. شماری از گونه های نامی و شناخته شده تلوکاکتوس در زیر آمده است.

T.bicolor,T.flaevidispinus,T.heterochromus, T.hexaedrophorus, T.leucacanthus, T.nidulans, T.eangerianus.


برچسب‌ها: آشنایی با تلوکاکتوس, THELOCACTUS, عکس تلوکاکتوس
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 13:58  توسط م.ارجمند | 

زیگوکاکتوس ZYGOCACTUS  ( کاکتوس کریسمس )

زیگوکاکتوس ها از گیاهان اپی فیت به شکل درختچه ای برگ نما به رنگ سبز و سبز تیره بوده که بلندی آنها به ۶۰ سانتیمتر می رسد . زادگاه آنها مناطق خاوری برزیل بوده و در پهنه های کوهستانی به آسانی گسترش می یابند . ساقه ای بند بند با لبه کنگره دار ، گوشتی و دارای آرئولهای کوچک و خارهای بسیار کوتاه و روشن هستند .

گلها در طیف رنگی سفید ، صورتی ، زرد و پرتقالی مایل به سرخ و ارغوانی در پایان زمستان و آغاز بهار پدیدار می شوند ، دارای گلبرگهای لطیف ، خوشرنگ و درخشان با انتهای برگشته به عقب و بلندی ۶ تا ۸ سانتیمتر و قطر ۳ سانتیمتر می باشند . دوام گلها کم و بیش زیاد می باشد . میوه گلابی شکل به درازی ۱ سانتیمتر که هنگام رسیدن سرخ رنگ     می گردند.

ازدیاد آن با کشت بذر انجام می گیرد و به راحتی در گلخانه های شیشه ای در بستر گرم و مرطوب تکثیر می گردند . از طریق قلمه و پیوند نیز به راحتی زیاد می شوند ، کاربرد گونه هایی از سرئوسها و اپونتیاها برای پایه و به هنگام زدن آنها بسیار مناسب خواهند بود . پیوند آن بر روی کاکتوسها ستونی سبب افزایش رشد گردیده و به تکثیر آن شتاب می بخشد .

زیگوکاکتوسها نسبت به سایر کاکتوسها هم نیاز بیشتری به هوای گرم و رطوبت دارند . این کاکتوس ها پرریشه بوده ، خاک آنها متفاوت با سایر کاکتوسهاست و چنانچه روی پیوند نباشند ، نیاز به خاک هوموسی پیت ، تورب و ازت دار خواهند داشت ، فصل تابستان بهتر است در فضای سایه روشن نگهداری شوند و با آغاز فصل سرما بهتر است به درون گلخانه ها برده شوند تا در آخرین روزهای فصل زمستان به گل بنشینند . مینیمم حرارت برای رشد مناسب آنها ۱۰ درجه سانتی گراد است . مهمترین گونه زیگوکاکتوس به نام : Zygocactus truncates .delicatus می باشد.


برچسب‌ها: آشنایی با زیگو کاکتوس, ZYGOCACTUS, عکس زیگوکاکتوس
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 13:51  توسط م.ارجمند | 

لوبی ویا LOBIVIA

این کاکتوس بومی بولیوی، آرژانتین وپروبوده وتاارتفاع ۳۰۰۰مترگسترش دارند. نام آن منطقه ای از کشوربولیوی (Bolivia) است که جایگاه بسیاری ازکاکتوس ها درآن محل می باشد. کاکتوس لوبی ویا، دارای ساقه هایی کوتاه ، کوچک و کروی به رنگ سبزیا خاکستری مایل به سبزو گاهی ستونی شکل و دارای انشعاب می باشند. بیشینه بلندی پیکراین کاکتوس ها تا ۱۰۰سانتیمتر می رسد. گلهای بزرگ، درخشان قیفی شکل آن پیرامون ساقه در رنگهای سفید، ارغوانی، زرد، سرخ، ونارنجی پدیدارمی شوند. و برخی گونه ها درنخستین روزهای بهارونیزدرتابستان گلدهی خود را آغازمی نمایند این کاکتوس دارای تخمدان و لوله گل ناهموار و کرکدار بوده و پرچم ها همانند جنس اکینوپسیس فراوان و به صورت مجتمع پیرامون خانه را فرا گرفته اند. بلندی گلها به ۵ تا ۱۰سانتیمترمی رسد. میوه تخم مرغی شکل آنها به رنگ زرد به هنگام رسیدن خشک شده ودارای شمار زیادی بذرکوچک وسیاه می باشد.

 بیشتراین کاکتوس ها از راه بذرتکثیرمی گردند. ولی برای شتاب بخشیدن به تکثیر، بهتراست آن را با پاجوش یا جوانه های جانبی تکثیر نمود. بذرکاری عموماً درپایان اسفند ماه یا آغاز فروردین ماه انجام می گیرد و پس از نزدیک به ۳تا ۴ماه از رویش بذر، توصیه می شود که دوباره آنها را به گونه ای مرتب درظرف ویژه دیگری جابه جا نمود. چنین کاری موجب استواری بیشتر ریشه گشته و توان و نیروی گیاه را افزایش خواهد داد.

 لوبی ویا ازدیدگاه شکل ظاهری و گل تفاوت زیادی با اکینوپسیس ندارد و به آسانی بین این دوجنس می توان دورگه گیری راانجام داد. گونه های لوبی ویا با گذشت یکسال شمارزیادی پاجوش پیرامون خود آشکارمی سازد و با جداکردن پاجوشها و کشت آنها ، دوباره تکثیر     می گردند. ولی برای تکثیراز راه کاشت بذردرآغازبهار، درمخلوطی ازماسه، خاکبرگ وخاکهای نفوذپذیر، کشت می شوند. این کاکتوسها به درجه دمای پایین بسیارمقاومند.

 باید دانست پاجوشهای جداشده و کشت شده، درسال نخست گل نمی دهند. بیشترپاجوشها، هنگامی که ازپایه مادری جدامی گردند. دارای ریشه های ظریفی می باشند ودرفصول گرم چند روز پس از جداشدن و جاگیری درگلدان تازه به همراه تثبیت ریشه ها رشد خود را آغازمینماید. دراین جنس گیاهان جوان دارای هیپوکوتیل گوشتی و کوتیلدون بسیارریزمی باشند.

 یکی ازگونه های Lobivia به نام Lobivia silvestrii که دارای رنگ نارنجی کم رنگ  می باشد. این گونه ها نیز به سبب نداشتن سبزینه بهتراست، همیشه روی پایه پیوند قرارگیرد و درآنصورت به خوبی به رشد خود ادامه داده و به آسانی هم زیاد می گردند. این گونه ازکاکتوس با داشتن رنگ زیبا ودلپسند خود همانند ژیمنوکاکتوسها هواخواهان زیادی داشته وپیوند آن نیزدرهمه فصل های سال انجام شدنی می باشد. هرگاه پیوند را درفصل سرد انجام می دهیم بهتراست درگلخانه هایی انجام شود که دمای آن بین ۱۸تا ۲۵درجه سانتیگراد باشد، آبیاری درفصول گرم باید منظم انجام گیرد و درفصل زمستان وسرما(زمان استراحت) خاک حتی المقدور، خشک لازمست. لوبی ویاها دربرابرسرمای هوابه دمائی تا دودرجه سانتیگراد زیرصفرپایداری نشان می دهند. ازگونه های شناخته شده دربین کلکسیونرها می توان به موارد زیراشاره نمود:

 L.aurantiaca, L.backbergii, L.boliviensis, L.cardenasiana, L.culpinensis, L.famatimensis, L.fricii, L.hastefra, L.hystrix, L.jajoiana, L.multicostata, L.neocinnabarina, L.okersii, planiceps, L.shaferii, L.simplex, L.tiegeliana, L.vanurkiana, L.vatteri, L.wagneriana, L.winteriana


lobivia dobeana


برچسب‌ها: آشنایی با لوبی ویا, LOBIVIA, عکس لوبی ویا
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 13:40  توسط م.ارجمند | 

   رده بندی ١٢ گانه خاک
خاک های جهان بر اساس ویژگی های شان به یکی از ١٢ رده خاک مربوط می شوند. پیدایش ویژگی های خاک بر اساس فعالیت عوامل خاکسار بر ماده مادری و در طول زمان است. قرار دادن هر یک از خاک ها در این قاعده به وسیله ی وجود یا عدم وجود ویژگی های مشخصه آنها صورت می گیرد.

در زیر برای هر کدام از خاکها خلاصه ای از ویژگی ها و خصوصیات تشخیصی آنها در یک نمونه پرفیل داده میشود

انتی سولها (Entisols ) :

خاک هایی که توسعه و تکامل کم و ناچیزی پیدا کرده اند و ویژگی های آنها نمایانگر ویژگیهای ماده مادری آنها میباشد . (ریشه ی این کلمه به معنای متاخر میباشد )این خاکها مربوط به مناطق پر شیب ، دشتهای غرقابی و تپه های شنی می شوند که به روی صخره های محکم و رسوبات شنی تشکیل میشوند.این خاکها در بسیاری از محیط ها واقع شده اند این خاک دارای افق اکریک بوده و نشانه ای از افقهای پیدایشی در آن دیده نمی شود. نمونه پرفیل آن به ترتیب از افق های A و C یا AوBw تشکیل شده است (هر کجا Bw کمبیک نبود به علت وجود مقدار زیاد شن است)

ژلیسولز ( Gelisols):

خاکهایی که معمولا دارای لایه ظاهری تیره از مواد آلی و در زیر آن دارای مواد معدنی می باشند که توسط لایه پرموفراست ایجاد شده است. (ریشه این کلمه ، از کلمه لاتین gelare به معنی یخ زده آمده است) این خاک به طور معمول در نواحی تندرای آلاسکا موجود میباشد . ترتیب افق های این خاک Aو Bwو Cf بوده و تناوب در ذوب و انجماد لایه یخی باعث چهره خاص این خاک میشود . برای بسیاری از خاک ها تجزیه مواد آلی در دما های پایین بسیار آرام صورت میگیرد در نتیجه فرم آن به صورت لایه peat نمایان میشود . ویژگی این خاک لایه پرموفراست در آن می باشد .

هیستوسولها( Histosols):

خاکهایی تیره که دارای مقدار کمی مواد در حال تجزیه و تجزیه شده می باشند که از جگن ها ، علف ها ، برگ ها ، گیاهان آب زی و مواد چوبی مشتق شده اند (ریشه ی این کلمه ، از کلمه یونانی histosبه معنی بافت آمده است ) . اکثر این خاکها زه کش ضعیفی دارند و در مناطق پست مانند مرداب ها ، باتلاق های ساحلی و دلتا ها وجود دارند . این خاکها در بسیاری از محیط ها از آلاسکا تا جزایر گرمسیری موجود می باشند . در مناطق سرد پایین بودن دما و در مناطق گرم اشباع بودن خاک باعث کندی تجزیه مواد آلی می شود . بسیاری از مناطقی که ارزش رطوبتی دارند از هیستوسولها به وجود آمده اند . اگر این خاکها زه کشی شوند بسیار سریع تجزیه و متلاشی میشوند ولی خاک با ارزشی از نظر زراعی برای سبزیجات و چمن زار ها می باشند . ویژگی مشخصه این خاک اپی پدون هیستیک بوده و افق های بارز آن به ترتیب Oiو Oe و Oa میباشد

ورتی سولها ( Vertisols) :

خاکهایی با بافت رسی هستند با این خاصیت که وقتی خشک هستند چروکیده و ترک خورده و هنگامی که مرطوب هستند پیوسته و متورّم میباشد .(ریشه ی این کلمه ،از کلمه ی لاتین Vertareبه معنی برگرداندن آمده است.) چروک خوردن و ورم کردن این خاک میتواند به جاده ها و ساختمان ها آسیب برساند .مونتموریلونیت[1] موجود در بافت رسی باعث این خاصیت خاک میگردد . در ورتی سولها لایه ای براق به نام slickenslidesدر خاک تحتانی بر اثر مالش و ساییده شدن خاکدانه ها هنگام تورم به وجود می آید      ( ss اسم اختصاری نشان دادن حضور این خصوصیت در خاک میباشد ) . ویژگی تشخیص این خاک از خاکهای دیگر ؛ درصد بالای رس و وجود مونتموریلونیت2:1 است که باعث بر آمدن و ترک خوردن چهره خاک می شود افق های بارز آن به ترتیبAوBssوC میباشد

اندیسولها(Andisols ) :

از موادی که از آتشفشان ها بیرون آمده اند به وجود می آیند و معمولا در کنار اقیانوس های آرام به وجود می آیند ( ریشه ی این لغت از کلمه ژاپنی ando به معنی سیاه آمده است )بعد از چندین بار فوران آتشفشان و پس از گذشت صدها ملیون سال لایه های از این خاک مشخص میشود . این خاک دارای تخلخل زیاد و ظرفیت نگهداری آب بالایی میباشد ؛ همچنین دارای چگالی و وزن پایینی است. بر روی این خاک در سراشیبی های تند جنگل وجود دارد ولی بر روی سراشیبی های کم، این خاک به خاطر حاصلخیزی و ظرفیت نگهداری بالای آب ؛ دارای ارزش از لحاظ کشاورزی میباشد. ویژگی این خاک چگالی حجمی پایین آن بوده و افق های بارز در آن به ترتیب A و Bw و CوR میباشد

اینسپتی سولها ( Inceptisols) :

این خاک افق هایی که تغییر یافته اند دارد اما هوادیدگی آنقدر زیاد نبوده که لایه illuvial به وجود بیاید (ریشه این لغت از کلمه ی لاتین inceptum به معنی ابتدایی بودن آمده است ) این خاکها جوانند و یا در ابتدای مراحل به وجود آمدن قرار دارند . انها به مقدار زیاد و به صورت کم عمق به روی سنگ بستر هستند یا روی زمین های پر شیب واقع شده اند . این خاک در دامنه ی گسترده ای از دما و رطوبت در محیط میتواند وجود داشته باشد .ویژگی این خاک اپی پدون اُکریک و افق کمبیک بوده و افق های بارز آن به ترتیب A، Bwو Cمیباشد

اریدی سولها (Aridisols ) :

خاک مناطق خشک و بیابانی میباشد (ریشه این لغت از کلمه لاتین aridusبه معنی خشک امده است ) این خاک به مقدار کافی باران در یافت نمی کند که بتوان به صورت عادی در آن کشاورزی انجام داد . خاک تحتانی در آنها ممکن است غنی از رس باشد که میتواند به صورت سیمانی تا غیر سیمانی بوسیله ی نمک ها و کربناتهای ته نشست شده موجود باشد .شور شدن خاک و نمک زایی به صورت خطرناک ، هنگام آبیاری در کشاورزی در این خاک به وجود می آید . بسیاری از بیابانهای واقعی به صورت غیر مسکونی رها شده است اما حاشیه آنها برای چرای دامها کاربرد دارد . افق های مجود در آن به ترتیب Aو Bkو C میباشد . ویژگی تشخیص این خاک ،اپی پدون اوکریک و ارجیلیک ، کمبیک،کلسیک یا جیبسیک به صورت لایه های زیرین میباشد.

مالی سولها(Mollisols ) :

این خاک دارای لایه سطحی تیره (اپی پدون مولیک ) و غنی از مواد آلی می باشد که مشخصه ی این خاک است .سطح این خاک نرم و کرک دار می باشد . ماده ی مادری آن از لحاظ مواد غذایی غنی بوده و چمن زار ها را تشکیل می دهند . این خاک به صورت طبیعی حاصلخیز بوده و مقدار زیادی آب در خود نگهداری می کند . این خاکها ارزش زیادی از لحاظ کشاورزی دارند .آنها به صورت چیره در دشت های ایالت های غربی وجود دارند ویژگی آنها داشتن اپی پدون مولیک بوده و ترتیب افق های آن A و A2و ABو Bw و BCو C می با شد.

آلفی سولها (Alfisols ) :

در مناطق نیمه خشک تا مرطوب که خاک تحتانی غنی از لحاظ مواد غذایی و رسی دارند به تشکیل می شوند (افق آرجیلیک) . آنها معمولا دارای پوششی متنوع از گیاهان هستند ولی به صورت غالب در جنگل موجود میباشند . آلفی سولها در صورت حفاظت دارای پتانسیل خوبی در حاصلخیزی هستند اما در صورت فرسایش به سرعت این حاصلخیزی تنزل پیدا می کند .ویژگی این خاک وجود اپی پدون اُکریک و افق آرجیلیک می باشد. افق های بارز آن به ترتیب A و Eو Btو C می باشد.

آلتی سولها (Ultisols ) :

خاکهایی شبیه آلفی سولها هستند که که دارای افق های اُکریک و آرجیلیک می باشند .هرچند بیشتر دچار هوا زدگی شده اند و بنا بر این دارای مواد غذایی کمتری هستند .(ریشه ی این لغت از کلمه لاتین ultimus به معنایی نهایت آمده است )این خاک مواد آلی و pH کمتری از آلفی سولها دارد و عموما دارای رنگ قرمز تری میباشد . این خاک با اصلاح حاصلخیز میگردد . لایه سطحی این خاک معمولا دارای بافت درشت بوده که برای استفاده ادوات کشاورزی مناسب میباشد و در عین حال لایه رسی در زیر خاک آب را برای ریشه گیاه نگهداری می نماید .این خاک در قسمت شمالی ایالات متحده موجود میباشد . ترتیب افق های آن A وE و Btو BC و Cمی باشد.

اسپودوسولها (Spodosols ) :

دارای لایه ای تیره در زیر افق روشن شسته شده میباشد که قرمز رنگ و غنی از اکسید آهن و آلومینیوم میباشد (اُکریک ،آلبیک و اسپودیک ویژگی مشخصه ی این خاک است ) . این خاک چون لایه ای سفید و شبیه خاکستر چوب دارد ، نام خود را از کلمه یونانی spodosبه معنی خاکستر چوب گرفته است . این خاک اسیدی بوده و عموما در جنگل ها یافت میگردد . اگرچه از آنها برای کشاورزی استفاده می شود که احتیاج به مدیریت دقیق در آبیاری و حاصلخیزی دارد زیرا بافت آن به صورت زیاد شنی میباشد. این خاک به طور معمول در شمال غرب ایالات متحده و در ارتفاعات بلند و کوههای سنگلاخی در فلوریدا موجود میباشد . آنها درصد زیادی مواد شنی و آبشویی بالایی دارند بنابراین برای به وجود آمدن احتیاج به مقدار باران زیادی دارند . ویژگی مشخصه آنها افق اُکریک و اسپودیک بوده و افق های بارز آن به ترتیب Aو Eو Bhsو BCو Cمی باشد

اکسی سولها (Oxisols ) :

این خاک تنها در مناطق گرمسیر وجود داشته و در ایلات متحده در هاوایی و پویرتو ریکو یافت میگردد. ریشه این کلمه از کلمه فرانسوی oxideبه معنی اکسید آمده است. این خاکها شدیدا هوادیده شده اند و در نتیجه رنگ آنها زرد تا قرمز میباشد که به علت تجمع اکسید آهن و آلومینیوم است . اگر این خاک رسی باشد توانایی نگهداری مواد غذایی آن پایین است چون رس آنها از اکسید آهن و کائولینیت تشکیل شده است . آنها عموما افق های مشخصه زیادی نداشته و بسیار عمیق اند . بعضی از واریته های گرمسیری میتوانند در مناطق مرطوب آن رشد کنند اما معمولا نیاز به کود زیادی دارند . ویژگی تشخیص ان وجود افق oxic بوده و افق های موجود ان Aو Bo1 وBo2 می باشد.


برچسب‌ها: رده بندی ١٢ گانه خاک
+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم بهمن 1390ساعت 21:33  توسط م.ارجمند | 

نقش عناصرمعدنى درتوليدات گياه:

استفاده از خاك براى توليدات گلخانه اى تا قبل ازسال١٩٦٠ معمول بود. امروزه تعداد كمى ازپرورش دهندگان از خاك در مخلوط هاى خود استفاده مي كنند. حجمى زیادی ازمحصولات کشاورزی درمخلوط هاى فاقد خاك توليد مي شود. مخلوط هاى بدون خاك مى بايد غذا، حمايت و رطوبت را فراهم كنند همانطور كه خاك فراهم مي كند. اما افزايش كودها و موادغذايى در اين موارد متفاوت هستند. مخلوط هاى بدون خاك حاوى مقدار زيادى P ، S،  N،  Mg،  Ca و تعدادى ميكروالمان هاى تركيب شده به عنوان كود گياهى اوليه هستند در طول توليد محصول  N ،  Kبه طور مداوم بايد به كار برده شوند.

سختى درتركيب كردن يك مخلوط هموژن با استفاده ازكودهاى گياهى اوليه اغلب ممكن است در محصولات اشكالى رخ دهد يا امكان دارد سمى باشد يا طبقات كمبود مزادغذايى داشته باشد. در سراسر دوره رشد محصولات کشاورزی، به مخلوط هاى بدون خاك ميكروالمان ها و ماكروالمان ها لازم به صورت مايع  اضافه مي شوند و به پرورش دهندگان امكان كنترل بيشترى را براى تولید محصول بیشتر و توليد بهينه مي دهد. پرورش دهندگان مي توانند سطح موادغذايى را تعديل وتنظيم كنند تا سايرفاكتورهاى محيطى را در طول فصل رشد جبران كند. جذب يونهاى معدنى ،علاوه بر شرايط آب و هوايى، بستگى به فاكتورهاى دیگری دارد.اين فاكتورها شامل ظرفيت تبادل كاتيون ياCEC و pH يا مقدار نسبى هيدروژن يا هيدروماكروالمان ها هستند.

عناصر پرمصرف:

نيتروژن :N از اجزاى تركيبى عمده پروتئين ها،هورمون ها، كلروفيل ها، ويتامين ها وآنزيم ها است.متابوليسم نيتروژن عامل بزرگى در رشد ساقه و برگ است. مقدارزياد آن مي تواند گل دادن وميوه دادن را به تأخير بياندازد. كمبود آن مي تواند باعث كاهش محصول، زرد شدن برگها و بازماندن از رشد گياه شود.

فسفر :P براى رويش دانه، فتوسنتز، تشكيل پروتئين وتقريبأ همه جنبه هاى رشد ومتابوليسم گياهان ضرورى است. فسفر براى تشكيل گل وميوه نيز ضرورى است. علائم كمبود عبارتند ازبرگها وساقه هاى ارغوانى وعقب افتادن رشد وبلوغ.در حالت كمبود محصولات ميوه وگلها كم هستند و اغلب ممكن است گلها وميوه ها زودترازرسيده شدن بريزند.

پتاسيم :K  براى تشكيل قندها، نشاسته، كربوهيدراتها، سنتزپروتئين وتقسيم سلولى درريشه ها وساير قسمتهاى گياه ضرورى است. به تعادل آب كمك مي كند، باعث استحكام ساقه وافزايش رنگ ميوه ومحصولات گياهى مي شود وميزان چربی ميوه ها را زياد مي كند. كمبود آن به صورت کاهش محصولات، برگهاى لكه دار ودانه دانه يا پيچ خورده وظاهرى سوخته مشاهده مي شود.

سولفور :S  يكى ازاجزاى ساختارى آمينواسيدها، پروتئينها، ويتامينها وآنزيمهاست و براى ساخت كلروفيل ضرورى است و درمزه بسيارى ازسبزيجات سهم دارد.كمبودها به صورت برگهاى سبز روشن ديده مي شود.

منيزيمMg : درساختمان مولكول كلروفيل ضرورى است وبراى عملكرد آنزيمهاى گياه كه كربوهيدراتها، قندها وچربيها را توليد مي كنند ضرورى است.درساختمان ميوه ودانه وجود دارد وبراى رويش دانه ها ضرورى است.كمبود آن در گياهان باعث زردى مي شود وممكن است برگها پژمرده شده وبيفتند.

كلسيمCa : فعال كننده آنزيمها است وجزء ساختمان ديواره سلولى است ودرحركات آب درسلولها موثر است وبراى رشد سلول وتقسيم آن ضرورى است.كمبود كلسيم باعث جلوگيرى از رشد در ريشه ها، ساقه ها وگلها مي شود وهمچنين حاشيه برگها زرد مي شود.

عناصر کم مصرف:

آهنFe : براى عملكرد بسيارى ازآنزيمها ضرورى است و همچنين كاتاليست (سازمان دهنده)  سنتز كلروفيل است وبراى بخشهاى جوان درحال رشد گياهان ضرورى است.كمبود آهن موجب كمرنگ شدن برگهاى جوان وبه دنبال آن باعث زرد شدن برگها ورگبرگهاى بزرگ مي شود.تحت شرايط قلیایی آهن به خارج ازگياه منتقل مي شود.

منگنز : Mn درفعاليت آنزيمها براى فتوسنتز،تنفس ومتابوليسم نيتروژن نقش دارد. كمبود آن دربرگهاى جوان يك شبكه از رگبرگهاى سبز روى يك زمينه سبزروشن، همانند نقص آهن را نشان مي دهد ودرمراحل پيشرفته بخشهاى سبزروشن سفيد مي شود و برگها مى ريزند وممكن است دانه هاى قهوه اى،سياه وخاكسترى دركناررگبرگها ظاهر شود.

كلرCl  : دراسمز(حركات آب ومحلولها در سلول)، فتوسنتز و تعادل يونى كه ميزان عناصرمعدنى را تنظيم مي كند نقش دارد.علائم كمبود عبارتند ازپژمردگى، ريشه هاى افشان، زردى وبرنزى شدن. بوى بسيارى ازگياهان ممكن است كاهش پيدا كند. كلريد فرم يونى كلراست كه به وسيله گياهان استفاده مي شود و معمولأ به حالت محلول يافت مي شود.اگر ميزان كلرزياد باشد نشانه هاى مسموميت در گياه ديده مي شود.

سديم :Na دراسمزو تعادل يونى در گياهان دخالت دارد.

نيكلNi  : براى آنزيم اوره ساز لازم است، درواقع اوره را مى شكند ونيتروژن قابل استفاده براى گياهان را آزاد مى كند. نيكل براى جذب آهن ضرورى است. دانه ها نيز براى جوانه زدن به نيكل نياز دارند.

پتاسيم و نقش آن در گياهان

پتاسيم يكي از مواد غذايى مهم براى گياه است .اين عنصر به مقدار زيادى توسط گونه هاى زيادى استفاده مى شود .عملكردهاى وسيعى در گياه دارد و مى تواند به مقدار زيادى دريافت شود.هنگامى كه پتاسيم در خاك به صورت مازاد وجود دارد، فقط نيتروزن و گاهى اوقات كلسيم به مقدار زیاد در بافت گياهى حاضر هستند.

پتاسيم نقش هاى متعددى را در گياهان بازى مى كند كه شامل شركت در سنتز پروتئين ، همكارى در انتقال آمينواسيدها در جايگاه هاى سنتز پروتئين می گردد. پتاسيم تعدادى از آنزيم ها را فعال مى كند از جمله آنزيم هايى كه در سنتز كربوهيدرات ها و نيز خنثى كردن اسيدهاى آلى و تقسيم سلول و رشد آن نقش دارند. بطوركلى پتاسيم سلامتى ، مقاومت به بيمارى و شرايط محيطى ناسازگار مثل خشكى ،سرما و سيل را براى گياه بهبود مى بخشد.اين عنصر همچنين نقش كليدى در شكل گيرى ميوه و افزايش اندازه و مزه و بو و رنگ آن را بر عهده دارد.پتاسيم همچنين با كنترل باز و بسته كردن روزنه ها در تنظيم جذب و دفع  CO2نقش دارد.

پتاسيم و تنظيم آب

گياهان از پتاسيم استفاده مى كنند تا تعادل آب را در سلول ها تنظيم كنند. اين كار با كنترل مقدار آبى كه به ريشه ها و ساقه ها وارد مى شود و كنترل مقدار آب درون روزنه در برگ ها انجام مى شود .گياهان پتاسيم را در سلول هاى ريشه هاى خود انباشته مى كنند. از آنجا كه غلطت پتاسيم درون سلول ها بيشتر از غلطت آن در محلول خاك است شيب اسمزى بالا مى رود. براى مقابله با اين عدم تعادل ، آب به سمت ريشه ها مى رود .در سطح برگ آزاد شدن آب به وسيله باز و بسته شدن روزنه كنترل مى شود اين عمل به وسيله سلول هاى نگهبان تنظيم می گردد. گياهان مى توانند فعالانه پتاسيم را به داخل سلول هاى نگهبان بياورند وقتى كه غلظت آن زياد است آب درون آن جارى مى شود و روزنه باز مى شود.وقتى پتاسيم سلول هاى نگهبان را ترك مى كند روزنه بسته مى شود ورود و خروج پتاسيم به داخل و خارج از سلول هاى نگهبان تحت تاثير عوامل زير است:

نور

كاهش سطح CO2

 از دست دادن آب

كمبود پتاسيم تحت شرايطى اتفاق مى افتد براي مثال:

هنگامي كه  pH خاك قليايي است در اين هنگام پتاسيم در يك شكل قابل تغييير كاهش مى يابد

هنگامي كه خاك به اندازه كافي در معرض هوا است

هنگامي كه خاك از نظر كلسيم فقير است

پتاسيم معدني در خاك هايي كه تازه شكل گرفته اند كم است

در خاك هاي شور غني از سديم

علايم كاهش پتاسيم خيلي شبيه كاهش فسفر است شاخ و برگ درختان سبز تيره مي شود و بعدا مايل به زرشكي كم رنگ مى شود. از ان جايي كه پتاسيم مي تواند در شاخه حركت كند علايم كمبود ابتدا در برگ هاي مسن ديده مي شود زیرا پتاسيم در مناطق قابل رشد گياه مى تواند حركت كند. هر چه اين كاهش بيشتر مي شود برگ ها شروع به زرد شدن مي كنند، اين عمل كلروز ناميده مى شود. در نهايت كلروز به مركز برگ توسعه مي يابد. اگر چه رگبرگ ها هم چنان سبز باقي مي مانند كناره ي برگ ها به مرور شروع به نشان دادن علايم نكروز مي كنند. در حالت پيشرفته كاهش پتاسيم حتي رگبرگ ها رنگ سبز خود را از دست مي دهند برگ ها به مقدار زيادي سوختگى پيدا كرده و ريزش پيدا مي كنند. برخی از محصولات به طور خاصي به كاهش پتاسيم حساسند مثل  گوجه فرنگي،سيب زميني،اسفناج،كرفس وميوه ها .

 سديم و گياهان

چون سديم دقيقا يك عنصر ضروري نيست نمي توان انتظار داشت كه نقش خاصى در فعاليت هاي متابوليكي گياه داشته باشد. سديم اثرات مفيدي به وجود مي آورد كه اغلب به عنوان نگه دارنده و محافظ پتاسيم به شمار مى رود و همچنين قادر است تا حدى عملكرد پتاسيم را تقلید کند. هر چند نشان داده شده كه سديم مي تواند كاملا جايگزين پتاسيم شود ولي در نهايت كار آن ناقص است. در واقع گاهی سديم به عنوان جانشين پتاسيم بي تاثير است، حتي براي گياهان سديم دوست مانند چغندر قند. به نظر مي رسد سديم در ارتباطات آبي گياهان مؤثر است و اغلب چغندر قند و ديگر محصولات قادرند كه اين شرايط خشكي را تحمل كرده در غير اين صورت اثرات ناسازگاري را نشان مي دهند.

نقش فسفر در گياهان

فسفر نقش زيادى در رشد و متابوليسم گياه دارد. يكى از وظايف كليدى فسفر انتقال انرژى از طريق شركت در تركيبات ATP است.ATP  و مشتقات آن ADP و AMP در همه جنبه هاى انتقال انرژى در هر بخش از رشد گياه درگير هستند. گذشته از اين وظيفه اصلى، فسفرهمچنين در ساختار اسيدهای نوكلئيك DNA,RNA)) پروتئين ها،آنزيم ها وكربوهيدراتها وجود دارد. فسفر در فتوسنتز نقش ضرورى بازى مى كند و در تشكيل قندها و نشاسته مؤثر است. نقش هاى مختلف فسفر به اين معنى است كه فسفر براى تشكيل دانه ها و گسترش ريشه ها مهم است. فسفرهمچنين بلوغ گياه را تسريع مى كند و به پايدارى و مقاومت گياه در برابر سختى ها و فشارها كمك مى كند. قبل از اينكه گياه بتواند فسفر را جذب کند لازم است كه محلول  خاك ريشه هاى گياه را احاطه كند. مكانيزم اصلى در طول يك شيب غلظت به وسيله انتشار اتفاق مى افتد. فسفر با جذب  گياه از محلول خاك جدا مى شود بنابراين غلظت فسفر در اين منطقه كاهش پيدا كرده و براى تصحيح اين عدم تعادل انتشار بيشتر فسفر در اين منطقه صورت مى گيرد. فسفر در محلول خاك معمولا به طور عمومى غلظت خيلى كمى دارد بين ppm /۰۲۰  تا  ppm 1 و گياهان و ميكروارگانيسم ها مى توانند فقط  يون هاى اورتوفسفات را جذب کنند. اين يون ها عمدتا به شكل هاى HPO4,  مورد استفاده قرار مى گيرند. غلظت كم فسفر در خاك و نياز زياد گياه به اين عنصر باعث شده كه گياهان چندين مكانيسم براى جذب حداكثر آن ايجاد كنند. گياهان مى توانند به طور مستقيم فسفر را جذب كنند يا به طور غيرمستقيم توسط  قارچ هاى مايكوريز اين كار را انجام مى دهند

جذب مستقيم:

گياهان از طريق ريشه هاى خود يون فسفات را در طى يك مرحله انتقال فعال با صرف انرژى جذب مى كنند. دو نوع مولكول انتقال دهنده متفاوت وجود دارد كه در جذب مستقيم فسفرنقش دارند. يك ناقل با وابستگى بالا زمانى كار مى كند كه غلظت فسفر در محلول خاك پايين است و ديگرى با وابستگى كم كه صرفنظر از ميزان فسفر در محلول خاك كار مى كند.

مولكول هاى ناقل در غشاى سلولى قرار دارند و به يون هاى فسفات اجازه مى دهند كه از محيط بيرون به محيط داخل سلول منتقل شوند. يك نتيجه اين مراحل مختلف (انتقال فسفر) اين است كه pH  سيتوپلاسم سلول كاهش مى يابد. درمقابل گياه يون هاى هيدروژن را از طريق يك پمپ پروتون كه آن هم در غشاى سلول قرار دارد از سلول خارج مى كند. اينكه چه مقدار فسفات مى تواند به وسيله يك بخش به طور مستقيم جذب شود به مقدار غلظت يون اورتوفسفات در محلول خاك بستگى دارد.هر چند گياهان مى توانند با افزايش سطح ريشه هاى خود در آن ناحيه ميزان فسفر بيشترى را جذب كنند. اين كار با رشد طولی ريشه هاى موجود، يا به وسيله رشد تارهاى کشنده يا به وسيله رشد قطری ريشه ها انجام مى گيرد كه مى تواند از نواحى جديد خاك، فسفر استخراج كند.

جذب غير مستقيم:

در برابر جذب مستقيم فسفر گياهان همچنين مى توانند از همكارى با قارچ هاى مايكوريز استفاده كنند كه براى آنها غذا فراهم مى كنند. مايكوريزها قارچ هايى هستند كه روابط نزديك و منحصربه فردى با گياهان عالی دارند. در ابتدا قارچ هاى درگير با سلولهاى ريشه اى گياه رشد مى كنند تا زمانى كه آنها به مركز يا لايه رويى ريشه ها برسند. در آنجا آنها به صورت فيزيكى وارد سلول ها ى ريشه مى شوند و به سرعت شاخه هاى زيادى در درون سلول ها مى سازند. اين ساختارها كه arbuscules  ناميده مى شوند در واقع جاهايى هستند كه از طريق آنها مواد غذايى بين قارچ ها و گياهان انتقال داده مى شود.

هيف قارچى همچنين در قسمت خارج گياه رشد مى كند و آنها مى توانند خود را به طور گسترده ای در خاكى كه ريشه هاى گياه را احاطه مى كند توسعه دهند. اين مسئله محيط بهترى براى بهره بردارى بیشتر از خاك فراهم مى کند. اين هيف هاى قارچى همچنين دارای ناقلین با وابستگى بالا هستند كه براى دريافت فسفات درون سلول هاى قارچى استفاده مى شوند. تعدادى از فسفات هايى كه به وسيله قارچ دريافت مى شود براى رشد خود قارچ و فرآيندهاى متابوليكى آن استفاده مى شود. اما مقدارى از آن به داخل سلول هاى گياه انتقال داده می شود. اين ارتباط نوعی همزيستی است در اين روش قارچ كربوهيدرات ها را از گياهان دريافت مى كند  بنابراين براى هر دو سودمند مى باشد.

افزايش جذب فسفر

بعلاوه گياهان همچنين مى توانند با بهبود سيستم هاى جذب دسترسى به فسفر را در خاك افزايش دهند

گياهان و ميكروارگانيسم ها اسيدهاى آلى و يون هاى هيدروژن را آزاد مى كنند. اين امر باعث مى شود كه محيط اطراف بيشتر اسيدى شود و اين كمك مى كند تا كمپلكس هاى كلسيم فسفات حل شود بنابراين فسفات براى جذب آزاد مى شود.

به طور همزمان اسيدهاى آلى مى توانند Ca و Fe وAl را محصور كنند بدين معناست كه اين عناصر نمى توانند كمپلكس هاى حل شدنى با فسفات تشكيل دهند. بنابراين مقدار فسفاتی كه از محلول به وسيله اين اعمال برداشته مى شود كاهش مى يابد.

اسيدهاى آلى همچنين مى توانند جايگزين گروه فسفات در اجزاى خاك شوند. بنابراين اين فسفات وارد محلول خاك مى شود و براى جذب در دسترس گياه قرار می گیرد.

گياهان و ميكروارگانيسم ها همچنين مى توانند آنزيم هاى فسفاتاز آزاد كنند كه فسفات را از ماده آلى موجود در خاك خارج مى سازد و باعث مى شود كه فسفات براى بالا رفتن در دسترس باشد.

كمبود فسفر يك بيمارى گياهى است كه در مناطق پر باران خصوصا بر روى خاكهاى اسيدى و خاكهاى رسى و گچى خيلى رايج است. هواى سرد مى تواند باعث يك كمبود موقت وگذرا شود. تمام گياهان ممكن است تاثير پذير باشند هر چند اين يك بيمارى رايج نیست.

علايم  كمبود

به عنوان يك قانون كلى علايم كمبود فسفات در گياهان جوان بسيار قابل توجه تر هستند .چنانكه اين گياهان نياز نسبى بيشترى نسبت به گياهان بالغ به فسفات دارند. علايم مختصر و مفيد كاهش فسفر با اندكى تغيير بستگى به اين دارد كه گياه چه چيزى را دارد .اما به طور معمول گياهان ضعيف خواهند شد و آنطور كه بايد به سرعت به بلوغ نمى رسند. اين گياهان از رشد باز مانده و كوتاه مى مانند و به طور عمومى برگ ها و ساقه ها به سبز تيره مى گرايد. پيرترين برگها زودتر تحت تاثير قرار مى گيرند. ميوه ها كوچك و مزه اسيدى مى دهند. كمبود فسفر مشابه كمبود نيتروژن است. در بعضى موارد در نوك برگ هاى گياهان تغيير رنگ به صورت قهوه اى گسترش مى يابد كه ممكن است منجر به مرگ گياه شود. در ساير موارد برگ ها كوچك هستند و پيچيده مى شوند. برنج, سيب زمينى, ذرت, نخود و بيشتر سبزيجات به طور نسبى به كاهش فسفر حساسند.

علايم سمى بودن

اینكه گياهان فسفر خيلى زيادى داشته باشند بسيار نادر است. به اين دليل كه غلظت آن در محلول خاك به طور طبيعى پايين است و تا حدى به اين خاطر كه مكانيسم انتقال براى جذب به داخل سلول ها به خوبى تنظيم شده است.

چرا كمبود فسفر اتفاق مى افتد؟

استفاده ناكافى از كود فسفر معدنى

عدم تحرك فسفر در كلسيم فسفاتها

استفاده بيش از حد از كود نيتروژن با استفاده ناكافى از فسفر

تنوع موجودات ريز ميكروسكوپى خاك از نطر حساسيت و واكنش به كودهاى فسفر

روش تشكيل محصول (كمبود فسفردر دانه دهى برنج در مناطق پر تراكم وبلند و سيستم هاى ريشه اى كم عمق محتمل است.

 خصوصيات خاكهاى مستعد كمبود فسفر شامل انواع زير است:

خاك هاى با بافت زبر كه شامل تعداد كمى از موجودات آلى و كوچك است كه فسفر ذخيره مى كنند (مثل خاكهاى شمال شرقى تايلند)

خاك هاى مرتفع اسيدى با ميزان بالاى فسفات تثبيت شده (مثل  ultisols  و   (oxisols      

خاكهاى با ارتفاع پست(مثل شمال ويتنام)

 خاكهاى آهكى ،نمكى و قليايى

خاكهاى آتشفشانى با استعداد بالاى جذب فسفر(مثل Andisols در ژاپن)

خاكهاى كود گياهى (زغال سنگ نارس(Histosols )

خاكهاى اسيدسولفات كه مقدار زيادى آهن و آلمينيوم فعال موجود در آن موجب تشكيل تركيبات فسفرى غيرمحلول در  pH پايين  مى شود

 


برچسب‌ها: نقش عناصر معدنى در توليدات گياه
+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم بهمن 1390ساعت 18:8  توسط م.ارجمند | 

مواد معدنی و نقش آنها در گیاهان

 گياهان به 13عنصرمعدنى براى رشد نياز دارند تا چرخه زندگىشان را كامل كنند، این عناصر مواد غذايى ضرورى گياه ناميده مي شوند.هر كدام ازاين عناصريك نقش حياتى درگياهان دارند و هر بافت گياهى به مقدار متفاوتى از آنها نيازدارند    S، Mg ، Ca،  K، P وN جزء عناصر پر مصرف گياهى هستند كه مقاديرزيادى از آنها در گياه لازم است. عناصر کم مصرف  Fe، Cu، Mn ،Zn، Br، Mo، Cl عناصرى هستند كه نسبت به عناصر پر مصرف ،  گياه به مقداركمترى از آنها نياز دارد.علاوه بر اين عناصرغذايى معدنى وجود دارند که براى گياهان سودمند هستند اما الزامأ ضرورى نيستند مانند:  Na، Ni ،Co ،Se ،Al ، Van . شکل عناصرغذايى كه توسط گياهان جذب مي شوند ازطريق تغيير عملكرد و نيزتحركشان در گياه تغيير مي كنند.

اثرات كمبود يا سمى بودن موادغذايى اغلب در ميان گونه هاى مختلف گياهان متفاوت است. كمبود يك ماده غذايى هنگامى اتفاق مى افتد كه مقدارش براى نيازهاى رشد گياه كافى نباشد و سمى بودن موادغذايى زمانى اتفاق مى افتد كه ماده غذايى بيش ازحد وجود دارد و موجب كاهش رشد و كيفيت آن مي شود. يك راه براى تشخيص تفاوت آثار كمبود ماده غذايى گياهان شناخت نقش و ميزان تغييرپذيرى ماده غذايى درگياه است.

برخى مواد غذايى مانند N،  P، K، Mg ،Cl و...مي توانند به آسانى در گياه از قسمتهاى پير گياه به قسمتهاى فعال از نظررشد مانند برگهاى جوان حركت كنند. موادغذايى ديگر مانند  S ،Ca،  Fe، Bبه آسانى در گياه حركت نمي كنند.

پنج نوع اثر افزايش و كاهش مشاهده شده است:

كلروزيس: زردى بافت گياه كه از محدوديت سنتز كلروفيل ناشى مي شود.اين زردى مي تواند در تمام گياه وجود داشته باشد، روى تمام برگها متمركز باشد يا فقط بين بعضى رگبرگهاى گياه باشد.

نكروزيس: مرگ بافت گياه گاهى به صورت لكه های محلی دیده می شود.

تجمع آنتوسيانين كه حاصل آن رنگ ارغوانى يا رنگ مايل به قرمزاست.

كاهش رشد

كاهش رشد طولی: درواقع رشد جديد ادامه دارد اما در مقايسه با گياهان معمولى كم است.

اثرات كمبود موادغذايى مثل كلروزيس روى گياهان ممكن است زمانى كه كمبود ملايم است پديدار نشود، با اين وجود چنين كمبودهايى مي تواند اثرات شديدى در محصولات كشاورزى ايجاد كند. اين دوره، دوره گرسنگى پنهان ناميده مي شود و فقط با آناليز بافت گياهى يا كاهش محصولات مي تواند آشكار شود.


برچسب‌ها: مواد معدنی و نقش آنها در گیاهان
+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم بهمن 1390ساعت 18:7  توسط م.ارجمند | 

ازتکیوم (Aztekium)

ازتکیوم بومی مکزیک است و دارای دو گونه به نام های  Aztekium ritterii  و  Aztekium hintonii  است. نام این کاکتوس از کاشف آن به نام آزتک گرفته شده است . روی هم رفته رشد اندکی داشته و لایه بیرونی آن نزدیک به ١١ شکاف و لبهای مشخص دارد . پهنای این کاکتوس به ١٥سانتیمتر و قطر بالاترین بخش آن به ٥ سانتیمتر میرسد . پیکر این کاکتوس کم و بیش کروی و به رنگ سبز تا سبز خاکستری دیده میشود . بخش کانونی گیاه دارای پرزهای سفیدرنگ با آرئول های بسیار کوچک و خارهای ضعیف است . قطر گلها به کمتر از ١ سانتیمتر میرسد که دارای گلبرگهای سفید و کاسبرگهای صورتی هستند که در نیمه یا پایان تابستان در نوک کاکتوس خودنمایی میکنند . ازتکیوم ها آفتاب پسند بوده و روش ازدیاد آنها به آسانی با کشت بذرهایشان انجام شدنی است . این کاکتوس میوه کروی کوچک صورتی رنگ داشته و به هنگام رسیدن خشک و نامنظم میشوند. خاک مورد نیازشان ، خاکی مخلوط و زهکشی شده است . به آب به هنگام و کافی به ویژه در هوای گرم نیازمندند و در زمستان خاک و محیط خشک را می پسندند . تا دمای ٥ درجه سانتیگراد پایداری نشان میدهند و در بلندی ها و ارتفاعات متوسط رشد خوبی دارند.


برچسب‌ها: آشنایی با ازتکیوم, Aztekium
+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم بهمن 1390ساعت 16:59  توسط م.ارجمند | 

انواع گلدان ، تعویض گلدان

اندازه گلدان از قاعده و استاندارد خاصی تبعیت می نماید و بین قاعده انتهایی و ابتدایی و ارتفاع آن رابطه و تناسبی برقرار است ، نامگذاری آن بر حسب قطر داخلی  در لبه فوقانی است و بتریتب دارای قطرهای ٧،٩،١٢،٢٠،٢٥،٣٧ سانتیمتر می باشد ، وقتی از تعویض گلدان با یک درجه بالاتر سخن به میان می آید منظور انتخاب عدد ٩ بعد از ٧ و٢٥ بعد از ٢٠ سانتی و... است.

جنس گلدان از سفال ، سفال لعاب دار، چوب ، پلاستیک بوده که هر کدام معایب و مزایایی دارند. استقبال از گلدانهای پلاستیکی بخاطر تنوع در شکل و رنگ و طراحی و ارزان بودن آن است وگرنه گلدانهای سفالی با محاسنی مانند سنگین بودن و عدم امکان برگشتن ، قابلیت نفوذ جدار آن و شکل و رنگ آنها بمراتب به طبعیت نزدیکتر است و همخوانی بیشتری دارد.

با گذشت زمان و گسترش ریشه و توسعه آن در گلدان و همچنین بعلت فقیر شدن خاک گلدان از عناصر غذایی تعویض گلدان الزامی است در تعویض گلدان به نکات زیر توجه فرمایید.

یکی از علائم فرا رسیدن زمان تعویض گلدان، خروج ریشه از سوراخ ته گلدان و کند شدن رشد گیاه است. البته کاکتوسها کند رشد هستند ولی یکی از علائم کند بودن رشد غیرطبیعی، می تواند نیاز گیاه به تعویض گلدان باشد.

تعویض گلدان را فقط برای گیاهان سالم انجام دهید چون شوک وارده به گیاه در هنگام تعویض ممکن است منجر به خشک شدن گیاه مریض  گردد.

گلدان گیاه تازه خریداری شده را در صورتی تعویض نمایید که گیاه پر ریشه باشد ، بدین معنی که حداقل 6 ماه از زمان تعویض قبلی گذشته باشد. پس جهت اطمینان ، موقع خرید از فروشنده زمان آخرین تعویض گلدان را سوال کنید گاها مشاهده می شود که بعضی از فروشنده ها بعد ازگذشت زمانی کمی از قلمه گیری نسبت به عرضه آن اقدام می نمایند که ممکن است بعد از انتقال گیاه به محلی دیگر به دلیل تغییر دمای محیط و اندازه تابش، گیاه از بین برود.

سوراخ ته گلدان باید متناسب با حجم آن باشد . حتما سوراخ ته گلدان را بررسی کنید در صورت بسته بودن نسبت به ایجاد آن اقدام نمایید. این کار را با استفاده از دریل می توانید انجام دهید.

ریختن حداقل  سه سانتیمتر سنگ ریزه ته گلدان به دلیل ایجاد زهکشی مناسب الزامی است البته در نظر دشته باشید که مقدار سنگ ریزه را با سایز گلدانتان تنظیم نمایید.

هنگام تعویض زمانی است که ریشه بتواند صدمات وارد بخود را در حین تعویض با ترمیم بافت های خود جبران نماید و این زمانی است که فصل رشد (بهار) شروع شده باشد.

بخاطر خاردار بودن بعضی از کاکتوسها می توانید هنگام تعویض از دستکشهای چرمی یا روزنامه چند لا شده جهت جلوگیری از آسیب رسیدن به دستتان استفاده کنید. بسیار مراقب باشید که خارها نشکنند . با احتیاط کارتان را نجام دهید.

روز قبل از تعویض، گلدان را آبیاری کنید تا گلدان را براحتی از گیاه بتوانید جدا کنید.چنانچه گلدانتان بزرگ است می توانید با تعویض خاک رویی ،جانی تازه به گیاه خود ببخشید یا اینکه گلدان را بشکنید و تعویض را انجام دهید.

گیاه را پس از تعویض گدان در سایه نگهداری کنید.

پس از تعویض به گیاه آب ندهید به گیاه زمان بدهید تا جهت آب یابی تشویق به توسعه خود کند. معمولا ٣-٤ روز بعد کم کم آبیاری را آغاز نمایید.

می توانید بعد از تعویض گلدان روی گلدان نایلونی بکشید تا گیاه آب بیشتری از دست ندهد.

نکته مهم : هیچ کس ، همه چیز را نمی داند پس خودتان نیز چندین بار کاری را انجام  دهید تا بیشتر بیاموزید.(البته منظورم کارهای مربوط به باغبانی است).


برچسب‌ها: تعویض گلدان کاکتوس ها
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم بهمن 1390ساعت 14:31  توسط م.ارجمند | 

اورئوسرئوس   (Oreocereus)

رویشگاه این کاکتوس شمال آرژانتین ، جنوب پرو ، بولیوی و شمال شیلی می باشد . بدنه اصلی آن استوانه ای شکل تا ارتفاع ٣ متر و قطر ٨ تا ٢٠ سانتیمتر رشد میکند و در رأس گنبدی مانند است ، به رنگ سبز تیره با توانایی شاخه زایی فراوان و ٨ تا ٢٥ شیار مسطح به پهنای ٢.٥ سانتیمتر می باشد . همچنین تنه اصلی پوشیده از خارهای زرد ، پرتغالی ، قرمز و قهوه ای است . هر آرئول ٨ تا ١٦ خار شعاعی مستقیم یا منحنی شکل به درازای ١.٥ تا ٥ سانتیمتر و ١ تا ٤ خار مرکزی به طول ٤ تا ١٥ سانتیمتر دارد . گلها به صورت منفرد در رنگهای صورتی ، سرخ و ارغوانی در نزدیکی انتهای ساقه یا دمگل قطور و فلس دار به بلندی ١١ تا ١٢ سانتیمتر و پهنای ٥ تا ٩ سانتیمتر هستند . فصل گلدهی آنها میانه تا پایان تابستان است . گلبرگ ها خوشرنگ ، یکدست ، نیمه باز و پرچمها سرخ با بساکهای کوچک و زرد ، کلاله شاخه ای و صورتی که در پایان تابستان به گل می نشینند . میوه ها کوچک همراه با شیارهای ریز ، گرد و خالی به رنگ نارنجی مایل به زرد می باشد . بذر آن کوتاه و شبه کلاهی مانند و به رنگ سیاه مات است . ازدیاد اورئوسرئوس از طریق قلمه ساقه آنها و با کاشت بذر به خوبی در گلخانه انجام پذیر می باشد .

نگهداری اورئوسرئوسها در همه فصلها به نور زیاد نیاز داشته و چنانچه مقدور است در فصل گرما باید بیرون از گلخانه و فضای سرپوشیده نگهداری شوند ولی با نگهداری در نور مستقیم آفتاب ، موها و خارهای طبیعی و زیبایی خود را به خوبی آشکار خواهند ساخت . هرگاه نور تنها از یک سو به آنها تابیده شود به سوی نور کشیده شده و از آنجا که ستونی هستند خمیده میگردند . از این رو چنانچه شمار آنها اندک میباشد ، بهتر است در همان جایگاه خود هر چند گاه یکبار جابجایی گلدانها انجام پذیرد تا نور به گونه ای یکنواخت به پیرامون گیاه برسد . بذر اورئوکاکتوسها درشت بوده و به آسانی کشت میشوند . از آنجا که اورئوسرئوسها در سنین بالا و در بلندی مناسب گلدهی را آغاز مینمایند امروزه در ایران بذرگیری از آن مقدور نیست و تنها تولیدکنندگان این رشته ، کشت بذر را انجام داده و سپس تکثیر به وسیله برش دادن مقطعی و بهره گیری از جوانه های جانبی انجام میگیرد .

گونه های نامی آن عبارتند از :

O.neocelsianus , O.fossulatus , O.maximus , O.trollii , O.variicolor


برچسب‌ها: آشنایی با اورئوسرئوس, Oreocereus, عکس اورئوسرئوس
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  جمعه بیست و یکم بهمن 1390ساعت 10:59  توسط م.ارجمند | 

خواب زمستانی :

کاکتوسها معمولا دوره ای را استراحت می نمایند، روزنه ها را بسته ، تعرق را کم و نیروی خود را برای بازیابی انرژی از دست رفته و بهره گیری در فصل رشد بعدی بکار می برند. این دوره استراحت یک مرحله طبیعی از دوران زندگیشان است. در دوره یاد شده فعالیت گیاه ایستا بوده و نیاز به آبیاری کمی دارد(معمولا از اوایل پاییز تا نیمه  اول اسفند ماه).هر گونه آبیاری و تقویت کاکتوسها در دوره استراحت، مایه مزاحمت بوده و به رشد ناهنجار گیاه می انجامد و به این علت یا پوسیده  واز بین میروند و یا در سال آینده گلدهی نمی کنند . زمان استراحت بسته به گونه های گوناگون کاکتوس از یک ماه تا چند ماه متغیر می باشد.لازم به ذکر است که کاکتوسهای سایه پسند و درختی و گونه های کاکتوس کریسمس از چنین روندی بر کنار بوده و نیازی به استراحت نداشته و در سراسر سال به آبیاری منظم نیاز دارند. در طبیعت بیشتر کاکتوسها به سبب خشکی آب وهوا در تابستان استراحت می کنند و در گلخانه ها به علت کمبود نور این استراحت در فصل زمستان صورت می گیرد. در زمان خواب کاکتوس، دمای گلخانه نباید از 8 درجه سانتیگراد بالاتر باشد. در این مرحله از هرگونه کود دهی و تقویت گیاه خودداری کنید. . نکته دیگر اینکه اگر پرورش کاکتوس جنبه تولیدی و اقتصادی داشته باشد خواب زمستانی گیاه حذف میگردد تا رشد ، سریع تر انجام گیرد ولی از معایب حذف این دوره این است که گیاه نسبت به بیماری آسیب پذیر تر می شود .  چنانچه در خانه کاکتوس نگهداری می کنید اگر بتوانید در زمان خواب، گیاه را در دمای 4-5 درجه نگهداری کنید و کاکتوستان از سن مناسبی برخوردار باشد با شروع فصل رشد به احتمال زیاد شاهد گلدهی گیاهتان خواهید بود. بنابراین، این دوره را با اهمیت شمرده و تمامی نکات ذکر شده را رعایت کنید تا کاکتوسی با طراوت و زیبا داشته باشید.امیدوارم امسال کاکتوسهای زیبایتان به گل بنشینند.


برچسب‌ها: خواب زمستانی کاکتوس
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیستم بهمن 1390ساعت 22:0  توسط م.ارجمند | 

اچینوپسیس  (Echinopsis)

زیستگاه اچینوپسیس پهنه گسترده ای از شمال آرژانتین ، جنوب برزیل ، بولیوی ، پاراگوئه ، و اوروگوئه را فرا میگیرد . این کاکتوسها با ساختاری کروی شکل که با گذشت زمان استوانه ای میگردند و در رنگهای سبز و خاکستری مایل به سبز دیده میشوند . ارتفاع آنها از ٢ سانتیمتر (E.torrechilasensis)   تا یک متر دیده شده است . قطر بدنه به ٣٥ سانتیمتر نیز میرسد و دارای ٨ تا ٣٠ شکاف مستقیم بوده که آرئولهایی  پیرامون آن به فاصله ٢.٥ سانتیمتر در رنگهای سفید ، خاکستری و قهوه ای قرار دارند . هر آرئول شامل ٥ تا ٣٠ خار شعاعی و ٤ خار مرکزی است . خارهای شعاعی مستقیم یا منحنی شکل به طول ١.٢٥ تا ٥ سانتیمتر و خارهای مرکزی معمولاً بلندتر (به طول ٧.٥ سانتیمتر) و در بخش بالایی تیره تر هستند . خارها در طیف رنگی سفید یا خاکستری تا قهوه ای و سیاه دیده میشوند .

در بیشتر گونه های اچینوپسیس گلها شیپوری شکل و در طی روز باز میشوند . در برخی گونه ها فقط شب گل میدهند . گلها به درازای ٢٠ سانتیمتر در رنگهای سفید و صورتی کم رنگ (در گونه های شب گلده) و زرد ، سرخ (در گونه های روز گلده) از پایان بهار تا میانه و پایان تابستان شکوفا میشوند . ماندگاری گلها نیز در گونه های مختلف از ٢٤ تا ٣٦ ساعت در نوسان است (بیشتر،گلهایشان پس از نیمروز باز شده و بامداد روز دیگر پژمرده میگردند) .

میوه ها ، کروی و پرزدار و گاهی دارای خارهای کوتاه و به قطر ١.٢٥ تا ٥ سانتیمتر هستند . هنگام رسیدن به رنگ سبز مایل به قهوه ای و یا سرخ مایل به قهوه ای درمی آیند و با ایجاد شکاف بذرها رها میشوند .

تکثیر آنها با بذر به آسانی انجام میگیرد و تاکنون دورگه های گوناگونی را نیز از آن به دست آورده اند همانند هیبریدتریکوسرئوس و اکینوپسیس

  (Echinopsis +Trichocereus) . یا پزدولوبیویا  pseudolobiviaکه از تلاقی اچینوپسیس با لوبی ویا (Lobivia + Echinopsis)  به دست آمده است و گلهای خوشرنگ نارنجی و سرخ را پدید می آورد . (گلدهی اچینوپسیس ها در ٢ تا ٣ سالگی گیاه با شرایط مناسب امکان پذیر است) . همچنین اچینوپسیس ها به آسانی تولید تنه جوش نموده و از آنجایی که تنه جوشها به سادگی ریشه میزنند ، از همین رو گیاهچه های جوان به فراوانی در دسترس قرار میگیرند و هرگاه سرمای منطقه ای شدید نباشد ، قادرند فصل زمستان را در بیرون از گلخانه و خانه ها تاب بیاورند . نگهداری اچینوپسیس ها در آفتابی ترین نقطه نتیجه خشنود کننده ای را در رشد و گلدهی آنها به همراه دارد .

در بیشتر گونه ها آبیاری کافی از آغاز بهار تا آغاز پاییز ضروری است و رشد خوبی را در طی این مدت دارند در فصل زمستان در برابر سرمای تا ٢ درجه سانتیگراد زیر صفر پایداری نشان داده و حتی برخی گونه ها در برف نیز زنده میمانند .

چند گونه نامی عبارتند از :

E.baldiana , E.brasiliensis ,E.calochlora ,E.chacoana , E.eyriesii , E.grandiflora , E.leucantha , E.haku-jomaru , E.mamillosa , E.multiplex , E.rhodotricha , E.schaferi , E.silverstrii , E.turbinata , E.werdermanii ,E.spegazziniana


برچسب‌ها: آشنایی با اچینوپسیس, Echinopsis, عکس اچینوپسیس
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم بهمن 1390ساعت 12:30  توسط م.ارجمند | 

هوای مناسب :

کاکتوس ها همانند دیگر گیاهان، هنگام جذب مواد غذایی کانی یا آلی از خاک نیاز بسیار پایه ای به دخالت دی اکسید کربن و اکسیژن هوا دارند. ریشه ی گیاه در زیر خاک، اندام و ساقه ی گیاه در فضا و هوا گسترده هستند. پس اندام های هوازی آنها همواره در برخورد با هوا و مبادله با آن است. ساختار هوا، گازهایی از اکسیژن، ازت، هیدروژن، گازهای کمیاب، گاز کربنیک، منو اکسید کربن، بخار آب و ذرات گردوغبار می باشد که به مصرف سوخت و ساز مواد درونی و تشکیل اندام های گیاهی می رسد. کاکتوس ها کار دم و بازدم یا تنفس را در شب انجام می دهند و در نتیجه گازکربنیک بدست آمده را در هوا رها می سازند از سوی دیگر به هنگام روز نیز در اثر عمل کربن گیری، کاکتوس ها نیز مقدار فراوانی اکسیژن به هوای مجاور پس می دهند.

افزوده بر این، کاکتوس ها گاز کربنیک جذب شده از هوا را همواره با دریافت مواد جذبی از خاک، ترکیب و انواع و اقسام مواد آلی که دارای قند و اسیدهای آلی هستند درست می نمایند و از این مواد است که جدار یاخته ها و مواد ذخیره گیاهی ساخته می شود. همچنین کاکتوس ها مانند دیگر گیاهان می توانند مقداری ازت هوا را مستقیما جذب نموده و به مصرف تشکیل اسیدهای آمینه و مواد آلی بافت های خود برسانند. بنابراین هوا در زندگی و موجودیت کاکتوس ها و دیگر گیاهان نقش زیربنایی و پایه ای را دارا می باشد.

مولف: مهندس رویا مطلق زاده


برچسب‌ها: هوای مناسب برای رشد کاکتوس ها
+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم بهمن 1390ساعت 12:15  توسط م.ارجمند | 

نیاز  کاکتوسها به نور :

اندازه و نحوه تابش نور مناسب به کاکتوسها ، از اهمیت بسزایی برخوردار است. نور اثرات  بسیاری  بر رشد گیاه ، شکل ظاهری ، رنگ  و اندازه گل و ساقه دارد. چنانچه اگر نور به اندازه کافی نباشد ساقه بد فرم رشد کرده و رنگ گیاه به سبز روشن می گراید و در نهایت رشد گیاه متوقف می شود. کاکتوس هایی که از نور مناسب بهره مند نیستند، گلدهی نمی کنند یا بسیار بندرت گل میدهند. البته بعضی از گونه های سایه پسند نسبت به کم نوری واکنش کمی نشان میدهند. نوری که بطور غیر مستقیم (مثلا از پشت شیشه ) به گیاه بتابد نور مناسبی است. اگر در آپارتمان زندگی میکنید کاکتوس هایتان را در نورگیر ترین قسمت اتاق بگذارید چنانچه گیاه خود را جلوی پنجره  گذاشته اید حواستان باشد که در فصول سرد سال  کاکتوس را میان پنجره و پرده محبوس نکنید که شبها به علت سردی هوا ، گیاهتان آسیب ببیند. نکته دیگر اینکه ، در فصول گرم سال که تابش نور آفتاب از انرژی بالایی برخوردار است (مخصوصا موقع ظهر ) مواظب باشید که گیاهتان دچار سوختگی نگردد. چنانچه آسیبی در گیاه به سبب سوختگی دیدید گلدان را به یک جای نیمه سایه انتقال دهید. اگر آسیب جدی بود بعدا می توانید از قسمتهای سالم گیاه قلمه بگیرید. اگر گلخانه کوچکی دارید که از نور مناسب برخوردار است می توانید در صورت بالا بودن انرژی تابشی با توری یا پارچه یا هر چیز مشابه کمی از این انرژی را کنترل کنید. بطور کلی اگر گیاه کاکتوس به مدت طولانی در یک محیط قرار داشته باشد می تواند خود را با شرایط محیطی وفق دهد پس اگر می توانید گلدان را در یک موقعیت مکانی حفظ کنید. گیاه کاکتوس جابجایی زیاد را دوست ندارد و عکس العمل نشان می دهد. کاری که می توانید انجام دهید این است که هر چند وقت یکبار گلدان را 180 درجه بچرخانید  تا گیاه رشد یک طرفه ای نداشته باشد. چنانچه بتازگی قلمه زده اید یا پیوندی صورت داده اید آن را در معرض تابش  مستقیم نور خورشید قرار ندهید. گیاه را یک هفته  در سایه نگهدارید سپس کم کم  اندازه تابش را به حد نرمال برسانید. نکته دیگر اینکه اگر از تابش آفتاب به اندازه کافی بهره مند نیستید برای ادامه حیات گیاهتان از نور مصنوعی ، که با استفاده از لامپ های فلورسنت ایجاد می شود، استفاد کنید.


برچسب‌ها: نیاز کاکتوس ها به نور
+ نوشته شده در  سه شنبه هجدهم بهمن 1390ساعت 10:4  توسط م.ارجمند | 

آبیاری کاکتوس :

کاکتوس ها  گیاهانی  بسیار مقاوم در برابر کم آبی هستند . آبیاری  کاکتوس ها از الگوی خاصی برخوردار نیست و بیشتر با توجه به موقعیت جغرافیایی محل پرورش و تجربی انجام میگیرد. در آبیاری کاکتوس نوع خاک نیز باید مد نظر قرار گیرد.آبیاری  گلدانهایی که خاک آنها سنگین تر است به نسبت گلدانهایی که خاک سبکتری دارند ، کمتر است. در آبیاری باید توجه داشت که فاصله دو نوبت آبیاری با خشک شدن سطح خاک که به راحتی با کنار زندن حداقل 2 سانت از خاک رویی قابل مشاهده است ، تنظیم میگردد. در آبیاری توجه کنید که آب را مستقیما روی گیاه نریزید زیرا بعد از خشک شدن آب، املاح موجود در آب بر روی گیاه مانده و موجب بسته شدن روزنه های روی گیاه و تغییر رنگ گیاه ( کدر شدن رنگ آن ) میشود. در آبیاری سعی کنید از آب سبکی که فاقد املاح باشد استفاده کنید.آب نباید زیاد سرد باشد آب ولرم برای آبیاری بسیار مناسب است. شوکی که آب سرد به ریشه گیاه وارد می کند گاه باعث خرابی گیاه یا کند شدن رشد گیاه می شود. کاکتوسها گیاهانی هستند که فصل خواب دارند به عبارتی در مقطعی از زمان، رشد نمی کنند و حالتی ایستا دارند در این فصل که معمولا از اوایل پاییز شروع شده و تا نیمه اول اسفند طول می کشد از آبیاری خوداری کنید. فقط زمانی آبیاری کنید که گیاه به بی آبی واکنش نشان دهد و کم کم دچار چروک  خوردن شود . این چروک شدن با آبیاری مناسب و به موقع رفع می شود، نگران نباشید. یک نکته مهم دیگر در آبیاری  ، زهکشی مناسب گلدان است حتما دقت کنید که لایه زیرین محل کاشت گیاه سنگ ریزه باشد. ته گلدان سوراخهای مناسب برای خارج شدن آب اضافی وجود داشته باشد در غیر این صورت گیاه دچار پوسیدگی ریشه می شود .پس چنانچه گلدان شما زهکشی مناسبی ندارد در اولین فرصت نسبت به تغییر وضعیت گلدان خود اقدام کنید.درضمن گلدانهای سفالی درصدی از آب خاک را جذب می کنند پس به این مسئله هم در آبیاری توجه کنید .در کل  توصیه  من  به شمایی که این مطلب را می خوانید این است که شرایط محیطی منطقه خود ، دمای گلخانه ، نوع خاک ، نوع گلدان ، فصل های سال  را در نظر بگیرید و کاکتوس خود را آبیاری کنید. مطلبی  که می خوانید از جایی کپی نشده بر گفته از مطالعات و تجربه ام است پس چنانچه  نظر یا انتقاد یا پیشنهاد خاصی دارید نظر دهید تا  تغییرات لازم  صورت گیرد تا علاقمندان به کاکتوس بهترین اطلاعات را در اختیار داشته باشند.


برچسب‌ها: آبیاری کاکتوس
+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم بهمن 1390ساعت 14:3  توسط م.ارجمند | 

خاک کاکتوس :

یکی از معیارها و عوامل موثر در پرورش کاکتوس ، خاک مناسب است . برای تهیه خاک مناسب در نظر داشتن آب و هوای منطقه  نقش اساسی دارد. به گونه ای که در مناطقی با آب و هوای گرم نیاز گیاه به خاک قابل نفوذ و سبک بیشتر احساس می شود در صورتی که در آب و هوای سرد ( مناطق کوهستانی) گیاه  به خاک سنگین تری ( به لحاظ نیاز به آبیاری کم ) نیاز دارد.البته در استفاده از این نوع خاکها ، استفاده از سنگ ریزه هایی با قطر 3 تا 5 میلیمتر برای زهکشی در لایه های زیرین امری حیاتی برای گیاه محسوب می شود به این دلیل که اگر زهکشی مناسبی در محیط کاشت کاکتوس صورت نگیرد ریشه گیاه  پوسیده شده و سبب از بین رفتن گیاه می شود.کاکتوسها به نسبت سایر گیاهان به  مواد غذایی کمی نیاز دارند ولی  استفاده از خاکی که دارای مواد غذایی مناسبی باشد در شادابی و رشد گیاه موثر است. طی مطالعاتی که داشته ام ، اکثرا خاکهایی با درصد شن و سنگریزه + درصدی خاک باغچه توصیه شده ، ولی به  نظر شخصی  و تجربه خودم چنانچه نسبتی از کمپوست + کود حیوانی کاملا پوسیده شده + خاک باغچه که درصد مناسبی رس داشته باشد + ماسه + پودر زغال (بخاطر جلوگیری از پوسیدگی و افزایش علایم قارچی ) را ترکیب کنیم بهترین نوع خاک برای پرورش کاکتوس بدست می آید. توصیه  من به علاقمندانی که مایلند خاک گیاه خود را  شخصا آماده کنند اینست که بعد از ترکیب قسمت هایی که  ذکر کردم ، این خاک ترکیبی  را مدتی در سطل یا محلی که قبلا آماده نموده اید نگهداری کنید تا در صورت مشاهده وجود حشرات و عوامل قارچی  یا رشد گیاهان هرز  در خاک و رفع مشکل  مشاهده شده ، خاکی مناسب برای استفاده در اختیار داشته باشید. نکته ای که برای علاقمندان به پرورش کاکتوس در مناطق شمالی کشورمان  حائز اهمیت می باشد اینست که از خاکی استفاده کنند که خلل و فرج زیادی داشته باشد(بخاطر بالا بودن رطوبت و بارشهای زیاد ).


برچسب‌ها: خاک کاکتوس
+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم بهمن 1390ساعت 10:19  توسط م.ارجمند | 
 
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو
عناوین مطالب وبلاگ
درباره وبلاگ
با سلام
به وبلاگ جهان شگفت انگیز و زیبای کاکتوس ها خوش آمدید.در این وبلاگ سعی می کنیم اطلاعات مفیدی از سایتهای مختلف و تجربیات شخصی خود و دیگر علاقمندان به کاکتوس را گرد آوری کرده و در اختیار شما قرار دهیم.در صورت تمایل عکس کاکتوسهای شخصی خود را برای ما ارسال کنید تا در این وبلاگ بنام خودتان ثبت کنیم .
با تشکر مدیریت وبلاگ

my friends .you can take part and help me to sending useful subjects about cacti.if you like , you can mail your cacti or greenhouse photoes to me and I will register the photoes with your name in my weblog.Thanks

Yahoo ID : mahdi.gardener

نوشته های پیشین
تیر 1392
دی 1391
شهریور 1391
تیر 1391
خرداد 1391
اردیبهشت 1391
فروردین 1391
اسفند 1390
بهمن 1390
برچسب‌ها
عکس آلوئه (11)
آفات و بیماریهای کاکتوسها (2)
عکسهای کاکتوس (2)
ارسالی از رامسر (1)
Echinocactus grusonii (1)
طراحی فضای سبز با آگاوه ها (1)
آشنایی با اچینوسرئوس (1)
ECHINOCEREUS (1)
عکس اچینو سرئوس (1)
آشنایی با اپی فیلوم (1)
EPIPHYLLUM (1)
عکس اپی فیلوم (1)
آشنایی با هاماتوکاکتوس (1)
HAMATOCACTUS (1)
عکس HAMATOCACTUS (1)
Euphorbia milii (1)
نام علمی انواع فرفیون (1)
THE TYPES OF EUPHORBIA (1)
آشنایی با آستروفیتوم (1)
Astrophytum (1)
نام علمی انواع آستروفیتوم (1)
آشنایی با لوبی ویا (1)
LOBIVIA (1)
عکس لوبی ویا (1)
آشنایی با هلیوسرئوس (1)
HELIOCEREUS (1)
عکس هلیوسرئوس (1)
آشنایی با مامیلاریا (1)
MAMMILARIA (1)
عکس مامیلاریا (1)
آشنایی با ملو کاکتوس (1)
MELOCACTUS (1)
عکس ملو کاکتوس (1)
آشنایی با نوتوکاکتوس (1)
NOTOCACUS (1)
عکس نوتوکاکتوس (1)
عکس آلوئه ورا (1)
آشنایی با آلوئه ورا (1)
Aloe Variegata (1)
آشنایی با زیگو کاکتوس (1)
ZYGOCACTUS (1)
عکس زیگوکاکتوس (1)
Agave (1)
آشنایی با سانسوریا (1)
Sansevieria (1)
عکس آگاوه آمریکانا واریگاتا (1)
آشنایی با آگاوه آمریکانا واریگاتا (1)
Agave americana variegata (1)
آشنایی با اپونتیا (1)
OPUNTA (1)
عکس اپونتیا (1)
آشنایی با ربوتیا (1)
REBUTIA (1)
عکس ربوتیا (1)
آشنایی با تلوکاکتوس (1)
THELOCACTUS (1)
عکس تلوکاکتوس (1)
آشنایی با پرسکیا (1)
PERSKIA (1)
عکس پرسکیا (1)
آشنایی با نئوپورتریا (1)
Neoporteria (1)
آشنایی با سالکوربوتیا (1)
Sulcorebutia (1)
آشنایی با پفی فرا (1)
Pfeiffera (1)
آشنایی با چاماسرئوس (1)
Chamaecereus (1)
آشنایی با ژیمنوکالیسیوم (1)
Gymnocalycium (1)
آشنایی با اسکوباریا (1)
Escobaria (1)
آشنایی با نئوچیلنیا (1)
Neochilenia (1)
آشنایی با دیسکوکاکتوس (1)
Discocactus (1)
آشنایی با لوفوسرئوس (1)
Lophocereus (1)
آشنایی با سرئوس (1)
Cereus (1)
آشنایی با توربینی کارپوس (1)
Turbinicarpus (1)
آشنایی با فروکاکتوس (1)
Ferocactus (1)
آشنایی با ماتوکانا (1)
Matucana (1)
آشنایی با کوپیاپوا (1)
Copiapoa (1)
آشنایی با لوفوفورا (1)
Lophophora (1)
آشنایی با پلسی فورا (1)
Pelecyphora (1)
آشنایی با سفالوسرئوس (1)
Cephalocereus (1)
آشنایی با اوبلمانیا (1)
Uebelmannia (1)
آشنایی با پدیوکاکتوس (1)
Pediocactus (1)
آشنایی با اولیچنیا (1)
Eulychnia (1)
آشنایی با اچینوفسولوکاکتوس (1)
Echinofossulocactus (1)
آشنایی با ارویا (1)
Oroya (1)
آشنایی با پارودیا (1)
Parodia (1)
آشنایی با ابرگونیا (1)
obregonia (1)
آشنایی با اسپوستوا (1)
Espostoa (1)
آشنایی با نئولیدیا (1)
Neolloydia (1)
آشنایی با هاگئو سرئوس (1)
Haageocereus (1)
Acanthocalycium (1)
آشنایی با آریوکارپوس (1)
Ariocarpus (1)
APOROCACTUS (1)
عکس آپوروکاکتوس (1)
Carengie (1)
عکسهای گلخانه آقا بهرام (1)
Crassula (1)
نام علمی انواع اچوریا (1)
Echeveria (1)
نام علمی انواع آگاوه (1)
عکس پس زمینه ای (1)
آشنایی با گاستریا (1)
Gasteria (1)
آشنایی با کارپوبروتوس (1)
carpobrotusedulis (1)
تعویض گلدان کاکتوس ها (1)
آشنایی با ازتکیوم (1)
Aztekium (1)
معنی کاکتوس (1)
هوای مناسب برای رشد کاکتوس ها (1)
نقش عناصر معدنى در توليدات گياه (1)
ارسالی از رشت (1)
انواع کاکتوس به ترتیب حروف الفبای لاتینی (1)
آشنایی با اچینوپسیس (1)
Echinopsis (1)
عکس اچینوپسیس (1)
آشنایی با تریکوسرئوس (1)
Trichocereus (1)
عکس تریکو سرئوس (1)
آشنایی با فرائی لئا (1)
Frailea (1)
عکس فرائی لئا (1)
رده بندی ١٢ گانه خاک (1)
Aloe comosa (1)
Aloe dichotoma (1)
Aloe thraskii (1)
Aloe marlothii (1)
Aloe ferox (1)
آشنایی با اورئوسرئوس (1)
Oreocereus (1)
عکس اورئوسرئوس (1)
عکس caralluma (1)
Aloe polyphylla (1)
Aloe aculeata (1)
Aloe acutissima (1)
Aloe zebrina (1)
Aloe rauhii (1)
آشنایی با کراسولا درختی (1)
Crassula arborescens (1)
آبیاری بیش از اندازه (1)
عوارض ناشی از کمبود نور خورشید (1)
عکس گاستریا (1)
چگونه می توانیم به آسانی گلخانه بسازیم (1)
ساخت گلخانه با استفاده از لوله های پلاستیکی (1)
آشنایی با کراسولا فالکاتا (1)
Crassula falcata (1)
آشنایی با کراسولای نقره ای (1)
Crassula argentea (1)
ششمین نمایشگاه گل و گیاه تبریز با حضور هشت كشور (1)
Crassula gollum (1)
کراسولا گُلوم (1)
عکس کراسولا گُلوم (1)
Crassula lycopodioides (1)
کراسولا لیکوپودیوئیدس (1)
عکس کراسولا لیکوپودیوئیدس (1)
آشنایی با هاورتیا (1)
Haworthia (1)
عکس هاورتیا (1)
آشنایی با سدوم (1)
Sedum (1)
عکس سدوم (1)
عکس چند نوع اچوریا (1)
اچوریا زورو (1)
Echeveria Zorro (1)
مالچ چیست (1)
نحوه جدا سازی پاجوشهای هاورتیا (1)
تکثیر هاورتیا (1)
آشنایی با استاپلیا (1)
Stapelia (1)
عکس استاپلیا (1)
Agave victoriae (1)
آگاوه ویکتوریا (1)
آگاوه استریکتا (1)
Agave stricta (1)
Agave potatorum (1)
 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM

تماس با ما